A ponte internacional que une Tui e Valença cumple 140 anos desde a súa inauguración o 25 de marzo de 1886. Esta estrutura metálica sobre piares de cantería transformou a comunicación entre Galicia e Portugal, substituíndo os pasos en barca e converténdose na principal vía de paso durante máis dun século. A súa posta en servizo marcou o inicio dunha relación económica e social moito máis estreita entre ambas as marxes do Miño. Hoxe a súa pegada lécese tamén nos proxectos de cooperación transfronteiriza que deron lugar a unha eurorrexión viva.
Cunha celosía metálica de claros vistosos e vanos impoñentes, a ponte destacou desde o primeiro momento pola súa solución técnica. Combinou transporte ferroviario, tránsito de carros e máis tarde automóbiles e peóns, unha polivalencia que lle deu unha vida útil moi longa. Os grandes piares de pedra sosteñen unha imaxe que moitos seguen considerando emblemática na paisaxe fluvial. Ademais do seu valor funcional, a ponte converteuse nun símbolo local e rexional.
Durante décadas foi practicamente a única forma conveniente de cruzar o Miño sen embarcación, o que concentrou o movemento de persoas e mercadorías neste enclave. As longas colas de vehículos e os controis fronteirizos, habituais ata finais do século XX, forman parte aínda da memoria colectiva de Tui e Valença. A apertura dunha nova plataforma en 1993 alivou a presión sobre os cascos urbanos, aínda que nunca chegou a arrebatarlle a singularidade histórica á ponte orixinal.
Un deseño que segue a espertar admiración
A ponte adoita ser asociada con outros grandes proxectos metálicos de finais do século XIX e principios do XX, como o viaducto de Redondela ou a ponte Don Luis I do Porto. Para moitos expertos, a súa lectura estética e técnica permanece vixente, tanto pola robustez dos seus elementos como pola eficacia do deseño. Ao longo da súa vida útil aguantou cambios no tráfico e na tecnoloxía, mantendo-se en servizo e conservando o seu perfil característico.
«É un plantexamento técnico e arquitectónico magnífico con esa celosía metálica e eses inmensos piares de cantería, que continúa vixente porque o marabilloso é que segue funcionando»,
afirmou o arquitecto Salvador Fraga, poñendo o acento na adaptabilidade da ponte a usos diversos ao longo do tempo. Fraga subliña que, a pesar dos pontes máis modernos, a estrutura de Tui conserva unha modernidade propia pola súa versatilidade histórica.
Do cruce indispensable á eurorrexión
A inauguración en 1886 non só resolveu un problema de paso: facilitou intercambios comerciais, laborais e culturais que, co tempo, cristalizaron en iniciativas conxuntas entre ambos territorios. A existencia dunha infraestrutura fixa favoreceu a mobilidade diaria e a articulación de servizos compartidos. Nas últimas décadas, a libre circulación no marco europeo e as melloras na rede viaria intensificaron eses lazos.
«É un dos pontes históricos de Galicia, o de maior luz dos metálicos que hai e que supuxo ademais poder xerar unha relación clave con Portugal, é un auténtico símbolo»,
dixo o enxeñeiro Carlos Nardiz, destacando os vanos e a celosía como sinais de identidade técnica. Nardiz advirte tamén sobre a frecuente atribución errónea do seu deseño a figuras como Gustave Eiffel, unha asociación que non se sostén documentalmente.
Tras a ponte de 1886 construíronse outros pasos sobre o Miño para responder ao aumento do tráfico e a novos requirimentos viarios. Entre eles figura a ponte de 1993 que enlaza a A-55 coa autoestrada portuguesa A-3 e que desconxestionou os núcleos urbanos. Posteriormente engadíronse as pontes de Salvaterra-Monção (1995), Arbo-Melgaço (1998) e Goián-Vilanova de Cerveira (2004), pero ningun
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.