O Tribunal Superior de Xustiza de Madrid confirmou a denegación da pensión de viuvez solicitada por unha muller tras o falecemento da súa parella, por non existir inscrición oficial da unión, a pesar dunha convivencia de case 25 anos. A solicitude presentouse o 5 de marzo de 2020 despois de que o seu compañeiro falecese nun accidente de traballo, e tanto o Instituto Nacional da Seguridade Social como a mutua rexeitaron a prestación por non acreditarse a formalización esixida pola lei. O fallo subliña que o rexistro de parella de feito é un requisito legal que debe cumprirse para acceder a esta prestación. A decisión do TSJ madrileño ratifica a resolución do Xulgado do Social que desestimou previamente a demanda da solicitante.
A parella conviviu de xeito continuado desde principios da década dos 2000 e adquiriu unha vivenda común en setembro de 2001; ademais tiveron un fillo en 2007. A pesar destes feitos, a muller figuraba como solteira nos rexistros e non constaba en ningún rexistro oficial de parellas de feito, circunstancia que motivou o rexeitamento da Seguridade Social. A administración e a xurisprudencia interpretaron de forma estrita os requisitos formais previstos na normativa para a concesión da pensión de viuvez. No seu recurso ante os tribunais, a demandante defendeu que a convivencia e outros documentos deberían ser suficientes para acreditar a relación.
A resolución xudicial alude de forma expresa ao artigo 221 da Lei Xeral da Seguridade Social, que establece condicións temporais e formais para o recoñecemento da prestación. Segundo a interpretación do tribunal, a inscrición no rexistro oficial é un elemento determinante e, cando a lei esixe un prazo mínimo de inscrición previo ao falecemento, a súa ausencia impide o recoñecemento do dereito. Esta esixencia busca dotar de seguridade xurídica á comprobación das unións non matrimoniais, segundo expón a sentenza. O tribunal considerou que o empadroamento e outros documentos non alcanzaban para suplir a falta do presuposto rexistral esixido.
En primeira instancia, o Xulgado do Social de Madrid xa optara por rexeitar a demanda presentada pola muller, postura que agora foi confirmada pola sala do social do Tribunal Superior de Xustiza. A recorrente alegou ante os xustiza que a esixencia rexistral xera desigualdades e vulnera o principio de igualdade, pois situacións de convivencia idénticas recibirían un trato distinto en función da formalización administrativa. Con todo, a xurisprudencia recente mantivo a necesidade de acreditar os requisitos regulamentarios para evitar interpretacións indeterminadas que poidan comprometer o sistema de prestacións.
O caso plantexa ademais unha cuestión práctica sobre a proba das relacións de feito: certificados de empadroamento, contas bancarias compartidas ou a titularidade dun inmoble adoitan utilizarse na práctica como elementos probatorios, pero non sempre son suficientes para a Seguridade Social nin para os tribunais. Neste expediente, a coexistencia de probas documentalistas non alcanzou para suplir a carencia de inscrición no rexistro correspondente, segundo recolle a sentenza. A resolución lembra que a lei prevé supostos concretos e prazos que convén cumprir para ostentar a condición esixida.
O impacto económico da denegación é importante para a demandante, que perdeu a posibilidade de percibir unha prestación mensual elevada que se había cuantificado no expediente. A diferenza entre acceder ou non á pensión condiciona a estabilidade económica de quen conviviron anos e dependen dese ingreso para afrontar gastos familiares e de vivenda. Aínda que a sentenza é estrita en dereito, o caso reabriu o debate sobre a protección das parellas estables non inscritas e a necesidade de mecanismos máis flexibles de acreditación.
F
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.