Unha veciña de O Porriño, identificada polas súas iniciais como L. R. D., e a súa filla de dez anos foron realoxadas de urxencia a semana pasada despois de que un procedemento de desafiuzamento executado por impago deixase a vivenda coa pechadura cambiada. O suceso produciuse o martes pasado cando a muller regresou do traballo e atopou unha notificación xudicial na porta; segundo explica, o pago do alugueiro corría a cargo da súa exparella, que deixou de aboar a renda. O contrato estaba a nome do pai da menor e o impago acumulado levou ao propietario a solicitar o desaloxo, que se materializou sen previo aviso á nai. Dende entón, ambas viven temporalmente en domicilios de familiares e de compañeiras do colexio á espera dunha solución estable.

L. R. D.

chegou a O Porriño procedente de Barcelona e conviviu coa súa entón parella e a nena durante seis anos; a separación formalizouse en xaneiro de 2024. Mantén a custodia da menor aínda que non existe unha sentenza firme que o reflicta, posto que o convenio regulador que pactaron e que ela intentou formalizar quedou sen ratificar no xulgado pola ausencia do pai. A muller traballa a media xornada e asegura que descoñecía por completo os impagos do alugueiro ata a execución do desafiuzamento. O acordo verbal coa súa exparella era que el asumiría a contía mensual da renda, fixada en 425 euros, e que por iso non sería necesaria ningunha pensión alimenticia.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

A execución do desafiuzamento sorprendeu á nai e á nena en pleno día laboral: «Fun traballar ás oito da mañá e, ao volver sobre as dúas, non tiñamos casa», relata, aínda conmocionada. A dilixencia incluíu o cambio de pechadura e a colocación da notificación; a muller critica que o xulgado non chegou a ter constancia da presenza dunha menor no inmoble no momento de executar o lanzamento. Nas horas seguintes recibiu a axuda doutras nais do colexio e de familiares que lle prestaron un teito provisional mentres busca un aloxamento definitivo. A situación, di, obrigou a reorganizar horarios e a compaxinar a busca de vivenda co seu emprego a media xornada.

Segundo conta, intentou regularizar a situación mediante avogado, redactando e asinando un convenio coa exparella para fixar custodia e responsabilidades económicas, pero a falta de comparecencia del ante o xulgado impediu que o acordo tivese efecto xurídico. A ausencia desa ratificación deixou á nai sen as garantías que esperaba e facilitou que os impagos derivasen nun procedemento contra quen figuraba no contrato de arrendamento. A muller asegura que o pai continúa residindo en O Porriño e que non deu explicacións sobre a débeda acumulada nin sobre a falta de pago ao propietario.

Tras o desafiuzamento, a nai intentou xestionar respostas institucionais e o apoio do entorno escolar. As familias do colexio, explica, volcáronse para axudar coa mudanza e con roupa e enseres básicos; varias veciñas colaboraron durante a recollida de pertenzas. En paralelo, L.

R. D. busca apoio nos servizos sociais e en asociacións locais que atenden casos de emerxencia habitacional, aínda que subliña que o proceso para obter unha solución estable é lento. A prioridade para ela é garantir a continuidade escolar e o benestar emocional da súa filla.

Legalmente, os procedementos de desafiuzamento por impago diríxense contra o inquilino que figura no contrato; neste caso a titularidade a nome do pai complicou a situación da nai malia a súa custodia de facto. Fontes xurídicas consultadas lembran que a existencia de menores pode condicionar algunhas actuacións, pero que a tramitación depende da documentación achegada e da actuación das partes implicadas. A muller afirma que non foi informada con antelación suficiente nin se lle ofreceron medidas de mediación antes da execución.

O relato desta familia pon de manifesto a fraxilidade dos fogares monoparentais e as consecuencias directas dos impagos sobre os menores. En Galicia, como noutras comunidades, organizacións sociais insisten na necesidade de mecanismos que eviten desaloxos exprés con fillos a cargo e que faciliten alternativas habitacionais inmediatas. Para a afectada, a experiencia supuxo un golpe económico e emocional que lonxe de resolverse en días esixe trámites legais e busca de recursos que ela afronta mentres mantén o seu emprego.

Nas vindeiras semanas, L. R. D. pretende retomar as xestións legais para asegurar a custodia e reclamar responsabilidades polos acordos incumpridos, ademais de intensificar a busca dunha vivenda en alugueiro. Mentres tanto, apóiase na rede de solidariedade do colexio e da súa familia para que a súa filla poida continuar coa rutina escolar e recuperar certa normalidade o antes posible. A nai lanza un chamamento para visibilizar estes casos e reclama maior coordinación entre administracións, servizos sociais e a comunidade para evitar que unha noite de traballo se converta en perder o fogar.