Desirée Vila, a deportista de Gondomar á que lle amputaron unha perna tras unha negligencia médica derivada dunha lesión de ximnasia acrobática, é a protagonista do documental Ganas de vivir, dirixido por El Langui. O filme presentouse no Festival de Málaga e chegará a Vigo en abril, onde a autora dará a coñecer o seu relato para explicar por que considera necesario abordar sen tabús o seu proceso de recuperación e saúde mental. A película repasa os momentos máis duros da súa vida, a reacción do seu contorno e a busca de estratexias para seguir adiante.
A entrevista realizouse mentres Vila se dirixía en tren a Andalucía para a cita malacitana, e a atleta advirte de que o visionado esixe “pañuelo”: o relato non evita as escenas sensibles. No largometraxe, producido por Morena Films, reconstrúense as primeiras reaccións tras a lesión, a amputación e as dificultades posteriores, así como o papel que xogan a familia e os amigos na súa recuperación física e emocional.
Un dos piares do documental é a saúde mental. Vila relata que atravesou episodios de trastornos alimentarios e confesou ter pasado por momentos nos que chegou a querer facerse dano; aclara, non obstante, que se tratou dunha situación puntual na que non houbo un intento de suicidio definido. Co seu testemuño pretende visibilizar esa parte do proceso, que adoita quedar fóra do relato público cando se fala de superación deportiva ou de accidentes.
A deportista subliña que a atención á saúde psicolóxica non remata coa fase aguda da lesión: «cando ocorre unha desgracia, o que se mira son os primeiros meses, pero o traballo é a longo prazo», explica, defendendo a necesidade de acompañamento profesional e dun contorno afectivo estable que permita afrontar as recaídas ou os momentos inesperados que poidan xurdir anos máis tarde.
No filme participan figuras que achegan perspectiva sobre o perdón e a resiliencia. Vila quixo incluír voces como a de Irene Villa, para abordar o asunto do perdón fronte á negligencia, e menciona tamén a Almudena Cid como influencia durante a súa hospitalización. A inclusión destes referentes busca dar ferramentas a quen atravesan situacións complicadas e mostrar que existen modelos de apoio desde distintas vivencias.
Para a atleta, os mozos son un público especialmente vulnerable: afirma que sofren grandes frustracións e que dispoñer de referentes pode axudar a poñer en valor o que realmente importa, que na súa opinión consiste en continuar e en atopar sentido na vida despois dunha perda. O filme aspira así a ser universal, capaz de conectar con persoas que non comparten necesariamente a mesma experiencia física pero si a sensación de terse quedado sen rumbo.
Un elemento destacado do documental é a participación da familia: Vila sinala que no filme o seu pai fala por primeira vez do acontecido, algo que engade unha mirada íntima e humana ao conxunto. Ese testemuño paterno, xunto coas conversacións con amigos e profesionais, permite entender non só o impacto individual, senón a repercusión no núcleo próximo e as estratexias colectivas para reconstruírse.
A protagonista recoñece que abordar certos temas dá medo, porque aínda pesan os estigmas sobre a fragilidade e o sufrimento. Con todo, insiste en que abrir a conversación é necesario para normalizar a procura de axuda e fomentar políticas e recursos que acompañen ás vítimas de negligencias médicas ou a quen padecen secuelas físicas e emocionais a longo prazo.
A chegada de Ganas de vivir a Vigo en abril concíbese como unha oportunidade para que a sociedade galega participe nun debate sobre perdón, responsabilidade e saúde mental. Máis alá do relato persoal de Desirée Vila, a cinta pretende ser un chamamient
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.