CONTIDO:
Dragan Apic está satisfeito coa persoa que é e agradecido a todos os clubes polos que pasou. O destino levou ao serbio (Novi Sad, 1995) ata Lugo, onde é feliz tanto na cidade como no club celeste.
Aínda que os seus números esta tempada son discretos —»o meu xogo non é de estatísticas», di—, cumpre o seu papel como terceiro pívot: non protesta xamais, obedece o que o seu adestrador e o cadro técnico lle encomendan e dálle todo na pista, como o bo soldado que é.
Infancia e referentes no baloncesto
Vostede, que viu a primeira luz nun país que respira baloncesto, que recordo ten de neno cun balón nas mans?
Tivemos unha gran xeración no 2002, que gañou o Mundobasket dese ano (celebrouse nos Estados Unidos e Serbia e Montenegro competiron xuntas baixo a denominación de República Federal de Iugoslavia) e todos os nenos do barrio, da cidade (Novi Sad) e de todo o país querían comezar a adestrar baloncesto.
Ese foi o meu primeiro contacto con este deporte. Lémbrase que en cada pavillón había unha fotografía xigante deses xogadores a celebrar o título, como Dejan Bodiroga, o máis histórico desa época.
Foi nese momento cando pensou: ‘Dragan, eu quero adicarme a isto’?
Si, aínda que despois empecei a medrar moito e era moito máis alto que outros nenos e decateime de que podía xogar a outro nivel.
Que referente tivo de mozo na súa posición?
Kyle Hines foi un xogador impresionante para min. Era un pívot pequeno (o ‘center’ estadounidense, de feito, medía 1,94 metros) que xugou no Olympiakos e no CSKA Moscova, nos que gañou a Euroliga en catro ocasións.
Que valores do baloncesto serbio o marcaron máis?
O traballo é o número un. Traballamos moitísimo. Durante os anos da adolescencia, en Serbia entrena-se moi, moi duro e durante innumerables horas.
Os nosos adestradores alí desde fai moitos anos cren que este é o único camiño para mellorar e medrar.
Que papel xogou a súa familia na súa carreira?
Os meus pais non me empurraron a xogar ao baloncesto, aínda que sabían que practicar deporte era saudable e algo bo para o meu desenvolvemento como persoa.
Eles nunca me puxeron presión e o único que querían era que fose feliz, alá onde xogase.
Seguen os seus partidos aínda que estean lonxe?
Si, si claro (responde categórico).
Traxectoria profesional e adaptación
Que aspectos do seu xogo cre que evolucionaron máis desde os seus inicios?
Houbo un momento, tiña 22 ou 23 anos creo recordar, no que me decatei de que se quería xogar a un nivel máis alto tiña que traballar máis a nivel físico, o meu corpo.
Eu non teño unha gran altura, non mido 2,15, polo que teño que incidir niso e esforzarme no ximnasio. Alí decateime tamén de que tiña que modificar a miña alimentación e todo isto cambiou a miña traxectoria.
Antes de chegar ao Río Breogán, percorreu un camiño como trotamundos no baloncesto europeo (Serbia, Rusia, España, Montenegro, Polonia, Francia…). Garda anécdotas da súa adaptación a culturas e competicións tan diferentes?
Cando saín do meu país por primeira vez comprometeime co Lokomotiv Kuban de Rusia (tempada 2018-19) e nese momento ese equipo disputaba tamén a Eurocup e tiña grandes ambicións de poder competir na Euroliga.
Eu tiña entón 22 anos e aínda non estaba preparado para isto. Ese primeiro paso sempre é moi difícil cando un xogador sae do seu entorno, porque existe a barreira da lingua —
