Na Alameda do Concello de Ourense aínda se ergue un cedro do Atlas que, tras podas e ameazas de tala, converteuse en símbolo da resistencia da vexetación urbana. A especie soportou intervencións para abrir a luminosidade do próximo edificio xudicial e sobreviviu a proxectos que buscaban transformar o subsolo nun aparcadoiro; así o conta nun artigo publicado o 11 de marzo de 2026 o xornalista Carlos Risco. A súa presenza revela a tensión entre os plans urbanísticos e a necesidade de manter espazos verdes na cidade. Veciños e activistas consideran esta árbore un referente vivo fronte á perda de xardíns e alamedas.
O cedro, de tronco notable e copa xenerosa, sitúase nunha ladeira onde aínda quedan algúns exemplares que ofrecen sombra e alivio a quen transita pola zona. Segundo testemuños recollidos no barrio, as intervencións anteriores trataron de aclarar o arbolado para favorecer a visibilidade do edificio xudicial, unha decisión que para moitos priorizou a arquitectura sobre a saúde ambiental. A supervivencia da árbore nun subsolo compactado e con limitacións de espazo urbano representa, para os defensores do verde, unha pequena vitoria fronte a procesos de cemento e asfalto.
Nos últimos meses, a polémica urbana agravouse tras a tala e a posterior cimentación do xardín de El Posío, un espazo que numerosos residentes consideran irrecuperable. A eliminación dese parque reavivou o debate sobre a planificación municipal e a protección de zonas verdes históricas en Ourense. Organizacións ecoloxistas e colectivos veciñais denunciaron que estas actuacións empobrecen a calidade de vida e reducen a resiliencia da cidade fronte a ondas de calor e episodios meteorolóxicos extremos.
O cedro da Alameda do Concello percíbese, ademais, como un recurso pedagóxico: veciños relatan como os nenos se detéñense a observar o seu tronco e o seu follaxe, interrompendo por uns instantes a inmediatez das pantallas. Para especialistas en medio urbano, as árbores maduras desempeñan funcións ecosistémicas insustituíbeis: regulan a temperatura, melloran a calidade do aire, retén a auga e sosteñen a biodiversidade local. Perder exemplares deste tipo supón un custo difícil de cuantificar en termos de saúde pública e benestar social.
Quen piden medidas de protección subliñan que non se trata só de conservar un exemplar illado, senón de preservar e recuperar corredores verdes que conecten distintos parques e alamedas da cidade. A imaxe dunha alameda convertida nun “arenal” sen a continuidade arbórea alarma boa parte da cidadanía, que alerta sobre a fragmentación dos hábitats urbanos. Ademais, os técnicos lembran que o cultivo e a xestión adecuada de especies como o cedro do Atlas requiren atención ás podas, ao solo e ao rego, non intervencións que limiten o seu desenvolvemento.
Desde o ámbito institucional, fontes municipais aseguraron que se revisan proxectos para compatibilizar mobilidade e zonas verdes, aínda que aínda non se anunciaron medidas concretas de protección para o citado cedro. As asociacións veciñais insisten en solicitar inventarios de arbolado e normas máis estritas que impidan actuacións que vulneren o patrimonio natural da cidade. A tensión entre desenvolvemento urbano e conservación aparece así como un eixe clave na axenda de Ourense para os próximos anos.
O relato do cedro conecta tamén cunha reflexión máis ampla sobre a relación entre sociedade e natureza que plantea o artigo de opinión en La Región: a desconexión do ser humano coa terra como orixe de moitas das crises actuais. Recuperar o afecto polos árbores e polos xardíns é, nesa lectura, unha forma de sanar colectivamente e de preparar a cidade para desafíos climáticos e sociais. Neste sentido, a árbore convértese en metáfora e en recurso práctico para mellorar
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.