O cedro da Alameda do Concello
Na Alameda do Concello de Ourense segue alzándose un cedro do Atlas que, tras ser podado e ameazado de ser talado, se converteu nun símbolo da resistencia da vexetación urbana. A especie soportou intervencións para aumentar a luminosidade do próximo Palacio de Xustiza e sobreviviu a proxectos que buscaban transformar o subsolo en aparcadoiro; así o conta o xornalista Carlos Risco nun artigo publicado o 11 de marzo de 2026. A súa presenza revela a tensión entre os plans urbanísticos e a necesidade de manter espazos verdes na cidade. Veciños e activistas consideran este árbore un referente vivo fronte á perda de xardíns e alamedas.
O cedro, de tronco notable e copa xenerosa, sitúase nunha ladeira onde aínda quedan algúns exemplares que ofrecen sombra e alivio a quen transita pola zona. Segundo testemuños recollidos no barrio, as intervencións anteriores trataron de aclarar o arbolado para favorecer a visibilidade do edificio xudicial, unha decisión que para moitos priorizou a arquitectura sobre a saúde ambiental. A supervivencia do árbore nun subsolo compactado e con limitacións de espazo urbano representa, para os defensores do verde, unha pequena vitoria fronte aos procesos de cemento e asfalto.
Nos últimos meses, a polémica urbana agravouse tras o corte e a posterior cimentación do xardín de El Posío, un espazo que moitos veciños consideran irrecuperable. A eliminación deste parque reavivou o debate sobre a planificación municipal e a protección das zonas verdes históricas en Ourense. Organizacións ecoloxistas e colectivos veciñais denunciaron que estas actuacións empobrecen a calidade de vida e reducen a capacidade da cidade para facer fronte a ondas de calor e episodios meteorolóxicos extremos.
O cedro da Alameda do Concello tamén é considerado un recurso pedagóxico: os veciños contan que os nenos se detén a observar o seu tronco e a súa follaxe, interrompendo por uns momentos a súa inmersión nas pantallas. Para os especialistas en medio urbano, as árbores maduras desempeñan funcións ecosistémicas insubstituíbles: regulan a temperatura, melloran a calidade do aire, reteñen a auga e sosteñen a biodiversidade local. Perder exemplares deste tipo supón un custo difícil de cuantificar en termos de saúde pública e benestar social.
Quen pide medidas de protección subliña que non se trata só de conservar un exemplar illado, senón de preservar e recuperar corredores verdes que conecten distintos parques e alamedas da cidade. A imaxe dunha alameda convertida nun «arenal» sen a continuidade arbórea alarma a boa parte da cidadanía, que advirte sobre a fragmentación dos hábitats urbanos. Ademais, os técnicos lembran que o cultivo e a xestión adecuada de especies como o cedro do Atlas require atención ás podas, ao solo e ao rego, non a intervencións que limiten o seu desenvolvemento.
Dende o ámbito institucional, fontes municipais aseguraron que se están revisando proxectos para compatibilizar a mobilidade e as zonas verdes, aínda que non se anunciaron medidas concretas para protexer o cedro en cuestión. As asociacións veciñais insistiron en solicitar inventarios de árbores e normas máis estritas que impidan actuacións que vulneren o patrimonio natural da cidade. Así, a tensión entre desenvolvemento urbano e conservación xorde como un eixo clave na axenda de Ourense para os próximos anos.
A historia do cedro tamén conecta cunha reflexión máis ampla sobre a relación entre sociedade e natureza que plantea un artigo de opinión en La Región: a desconexión do ser humano coa terra como orixe de moitas das crises actuais. Recuperar o afecto polos árbores e os xardíns é, nese sentido, unha forma de sanar colectivamente e de preparar a cidade para os desafíos climáticos e sociais. Neste sentido, a árbore convértese en metáfora e en recurso práctico para mellorar a habitabilidade urbana.
Mentres tanto, veciños e observadores seguirán vixilando o futuro do cedro da Alameda do Concello como proba tangible de que a cidade pode, se se protexe, conservar recunchos vivos entre o formigón. O seu mantemento require vontade política, participación cidadá e sensibilidade técnica para que non sexa únicamente unha anécdota heroica, senón o comezo dunha estratexia real de reforestación urbana. Protexelo é, segundo defensores e veciños, investir na saúde e na memoria colectiva de Ourense.
Pode interesarche:
