Vigo viviu unha tarde de contrastes en Balaídos. O que comezou como unha festa —a cidade aínda celebraba a Reconquista tras a cita europea— rematou en incredulidade cando o Celta permitiu que o Deportivo Alavés lle arrebatase un triunfo que parecía encamiñado ao descanso: 3-4 foi o marcador final nun partido que confirma, por enésima vez esta tempada, a fragilidade dos celestes nas segundas partes.
Da euforia ao sopor: unha primeira metade prometedora
Os primeiros 45 minutos ofreceron a mellor versión vista en Balaídos en semanas. A bancada, con camisolas da bandeira de Vigo e o ambiente festivo tras a vitoria en Lyon, empurrou desde o inicio. Ferran Jutglà converteuse no protagonista: abriu o marcador no minuto 19 tras un gran pase en profundidade de Javi Rodríguez, e oito minutos despois asistiu a Hugo Álvarez para que o segundo gol convertese o encontro nun paseo. O dianteiro catalán completou o seu dobrete no 37 cunha carreira de máis de trinta metros e un disparo que arrancou os aplausos; algúns na bancada, en broma, chamárono «Blanch» pola intensidade exhibida.
Todo parecía estar baixo control ata que, no desconto da primeira metade, Toni Martínez recortou distancias tras un gran centro lateral. Foi un aviso que, coa perspectiva que dá o resultado final, debería terse soado como unha alarma. A idea dunha tarde redonda para o Celta —ás cinco da tarde o equipo incluso se atopaba provisionalmente nos postos de Champions— quedou marcada por unha sensación incómoda que se intuía nos rostros da plantilla ao coller o túnel dos vestiarios.
Convén recordar que a segunda unidade que alineou Giráldez brillara no arranque, pero a acumulación de minutos e a descarga emocional dos días previos quizais pasaron factura. Non é a primeira vez que un partido do Celta se decide por detalles de concentración e lectura táctica, e hoxe eses detalles favoreceron aos visitantes.
Unha segunda parte na que o Alavés lle deu a volta ao guion
A reanudación foi un monólogo táctico de Quique Sánchez Flores. O técnico vasco leu mellor os cambios de ritmo e, apenas cinco minutos despois do descanso, Ángel Pérez aproveitou un exceso de confianza defensiva para poñer ao Alavés de novo no partido. O golpe psicolóxico foi notable: o que fora dominio local mudou en dúbidas e présas.
Un cuarto de hora despois, cando o partido xa cheiraba a remontada, Toni Martínez volveu a aparecer dende fóra da área para bater a Ionut Radu, que acusou un golpe muscular recibido na xugada anterior e xa non transmitía a seguridade doutros días. Catro minutos despois, Abde Debbach culminou a voltereta cun remate raso ao pau esquerdo que desatou a explosión de ledicia na parroquia alavesista e o silencio en Balaídos. O 3-4 definitivo non tardou en consolidarse como a imaxe dunha tarde que comezou con carnaval e rematou con resignación.
Intentos como a entrada de Iago Aspas e os últimos arreóns celestes non foron suficientes para dobrar a un Alavés práctico e con fe. O conxunto vasco, que chegou a Galicia coa moral alta e sen complexos, levou tres puntos de ouro que valen máis polo xeito en que foron conseguidos que polo que representan: por aproveitar erros alleos e por manter a frescura no tramo decisivo.
Lecturas e repercusións: táboa, ánimo e próximos retos
A derrota deixa o Celta cunha sensación ambivalente. Deportivamente, perder tres puntos na casa desta maneira complica unha carreira por obxectivos ambiciosos: a perda de concentración defensiva e a xestión dos partidos tras celebracións importantes son dúas asignaturas pendentes. A falta de
