Nunha entrevista recente co xornal francés Borja Iglesias relatou cómo recibe insultos homófobos nos estadios e defendeu a importancia de vivir sen medo, en declaracións publicadas o 10 de marzo de 2026. O dianteiro, que milita en Vigo, explicou que ao principio esas burlas lle afectaron de forma persoal, pero que co tempo as reinterpretou como un reflexo do rancor de quen as profire. O futbolista compostelán vinculou ademais ese recrudecemento da hostilidade nas gradas cun clima social máis polarizado en Europa.

Iglesias contou que adoptou algúns xestos persoais, como pintarse as uñas, que remataron por converterse nunha seña de identidade e nun motivo de atención mediática e popular. Eses xestos, dixo, lle valeron tanto apoio como insultos; o primeiro atopouno en boa parte da afección celeste, o segundo en sectores de público que non aceptan as súas posturas ou a súa forma de vida. No seu relato, o que máis lle preocupa non é o insulto en si, senón que haxa quen se sinta obrigado a ocultar a súa orientación por medo a represalias ou ao rexeitamento.

O futbolista repasou a súa traxectoria profesional —que inclúe etapas en Zaragoza, Espanyol, Betis e o Bayer Leverkusen— e subliñou que o seu regreso a Vigo lle trouxo unha recepción cálida por parte da xente da cidade. En Balaídos, explica, a afección lle mostrou apoio público con iniciativas simbólicas como pintadas de uñas masivas en partidos recentes. Ese xesto colectivo, engadiu, lle pareceu un modo de facer fronte aos insultos e de reivindicar a liberdade de cada persoa para amosarse como é.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

O contexto en Europa, recordou Iglesias, é preocupante: cre que reapareceron cánticos e condutas que se pensaban superadas, e que o auxe da extrema dereita e a polarización política contribuíron a normalizar comentarios racistas, xenófobos e homófobos nos recintos deportivos. Sinalou que non existe unha competición que escape a episodios deste tipo e que as institucións deben actuar con firmeza para poñerlles fin. Para o xogador, as sancións e as campañas educativas deben ir da man para cambiar a cultura dalgúns estadios.

Na súa entrevista, o dianteiro recoñeceu que, cando comezaron os ataques, viviuno de maneira moi persoal e dolorosa, pero que co tempo decidiu darlle a volta ao agravio. Preferiu transformar a ofensa nun motivo de orgullo e non permitir que o desprezo alleo o condicione. Segundo a súa perspectiva, o problema real é a imposición do silencio sobre quen se sente distinto, e afirmou que vivir con auténtica liberdade é preferible a cultivar odio cara aos demais.

O club e varios compañeiros amosaron o seu respaldo en distintos momentos; despois dun encontro contra o Rayo Vallecano, varios futbolistas do equipo protagonizaron un xesto público de apoio a Iglesias. Ese respaldo interno e o cariño de moitos seguidores foron, ao xuízo do xogador, un antídoto fronte aos ataques. A pesar de todo, insistiu na necesidade de que o fútbol, como espectáculo colectivo, non tolere actitudes que vulneren a dignidade das persoas.

Organismos deportivos, afeccionados e grupos polos dereitos civís observan con atención episodios como o que vive o compostelán, porque consideran que non son feitos illados senón síntomas dunha deriva máis ampla. Desde distintos ámbitos reclámase maior implicación das federacións e dos clubes para previr condutas discriminatorias e para protexer a quen poidan sentirse expostos. Iglesias, pola súa parte, reclama máis acción e menos silencios cómplices: a súa experiencia persoal busca servir de advertencia e de chamada á responsabilidade colectiva.

No deportivo, o dianteiro mantén o seu rendemento no campo e a relación coa afección local, que valora tanto os seus goles como o seu compromiso fóra do céspede. A súa figura suscitou debates sobre a convivencia entre expresión persoal e presión social, e converteu Vigo nun escenario onde se cruzan o deportivo, o social e o político. Iglesias conclúe que preferirá sempre a autenticidade e a defensa dos dereitos fronte a quen opta por propagar o odio desde a grada.