Nunha entrevista recente ao xornal francés, Borja Iglesias relatou como recibe insultos homófobos nos estadios e defendeu a importancia de vivir sen medo, en declaracións publicadas o 10 de marzo de 2026. O dianteiro, que milita en Vigo, explicou que ao principio esas burlas afectáronno de xeito persoal, pero que co tempo as reinterpretou como un reflexo do rencor de quen as profire. O futbolista compostelán vinculou ademais ese recrudecemento da hostilidade nas bancadas cun clima social máis polarizado en Europa.
Iglesias contou que adoptou algúns xestos persoais, como pintarse as unllas, que remataron por convertirse nunha seña de identidade e nun motivo de atención mediática e popular. Eses xestos, dixo, valéronlle tanto apoio como insultos; o primeiro atopouno en boa parte da afección celeste, o segundo en sectores do público que non aceptan as súas posturas ou a súa forma de vida. No seu relato, o que máis lle preocupa non é o insulto en si, senón que haxa quen se sinta obrigado a ocultar a súa orientación por medo a represalias ou ao rexeitamento.
O futbolista repasou a súa traxectoria profesional —que inclúe etapas en Zaragoza, Espanyol, Betis e o Bayer Leverkusen— e subliñou que o seu regreso a Vigo lle trouxo unha recepción cálida por parte da xente da cidade. En Balaídos, explica, a afección amosoulle apoio público con iniciativas simbólicas como pintadas masivas de unllas en partidos recentes. Ese xesto colectivo, engadiu, lle pareceu unha maneira de facer fronte aos insultos e de reivindicar a liberdade de cada persoa para mostrarse tal como é.
O contexto en Europa, lembrou Iglesias, é preocupante: cree que reapareceron cánticos e condutas que se crían superadas, e que o auxe da extrema dereita e a polarización política contribuíron a normalizar comentarios racistas, xenófobos e homófobos nos recintos deportivos. Señalou que non existe competición que escape a episodios dese tipo e que as institucións deben actuar con firmeza para erradicalos. Para o xogador, as sancións e as campañas educativas deben ir da man para cambiar a cultura dalgúns estadios.
Na súa entrevista, o dianteiro recoñeceu que, cando comezaron os ataques, vivíuno de xeito moi persoal e doloroso, pero que co tempo decidiu darlle a volta ao agravio. Preferiu transformar a ofensa en motivo de orgullo e non permitir que o desprezo alleo o condicione. Segundo a súa perspectiva, o problema real é a imposición do silencio sobre quen sente distinto, e afirmou que vivir con auténtica liberdade é preferible a cultivar odio cara aos demais.
O club e varios compañeiros mostraron o seu respaldo en distintos momentos; despois dun encontro contra o Rayo Vallecano, varios futbolistas do equipo protagonizaron un xesto público de apoio a Iglesias. Ese respaldo interno e o agarimo de moitos afeccionados foron, a xuízo do xogador, un antídoto fronte aos ataques. A pesar de todo, insistiu na necesidade de que o fútbol, como espectáculo colectivo, non tolere actitudes que vulneren a dignidade das persoas.
Organismos deportivos, afeccionados e grupos polos dereitos civís observan con atención episodios como o que vive o compostelán, porque consideran que non son feitos illados senón síntomas dunha deriva máis ampla. Desde distintos ámbitos reclámase maior implicación de federacións e clubs para previr condutas discriminatorias e para protexer a quen se poida sentir exposto. Iglesias, pola súa banda, reclama máis acción e menos silencios cómplices: a súa experiencia persoal quere servir de advertencia e de chamada á responsabilidade colectiva.
No deportivo, o dianteiro mantén o seu rendemento sobre o céspede e a relación coa afección local, que valora tanto os seus goles como o seu compromiso fóra do terreo de xogo. A súa figura suscitou debates sobre a convivencia entre ex
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.