O Consello de Ministros aprobou este martes unha declaración institucional que condena os sucesos do 10 de marzo de 1972 en Ferrol e recoñece ás vítimas daquela xornada. A resolución, impulsada por Ángel Víctor Torres e Yolanda Díaz, responsabiliza á Policía Armada franquista pola actuación desproporcionada que provocou dous falecementos durante unha manifestación de traballadores do sector naval. O Goberno xustifica a decisión no compromiso coa memoria democrática e na necesidade de reparar o dano ás familias e á cidade. A aprobación chega na conmemoración do Día da Clase Obreira Galega, xornada que rememora a loita obreira ferrolá.

Os disparos desa data do 10 de marzo causaron a morte dos obreiros Amador Rey e Daniel Niebla, e deixaron un saldo de case un cento de feridos, 16 deles por impactos de bala, segundo recolle a declaración. Ademais, as mobilizacións saldáronse con 160 despedimentos laborais e centos de detencións, un balance que o Executivo subliña como mostra da represión exercida contra a protesta social. A resolución oficial enumera estes datos para contextualizar a magnitude do episodio dentro da represión da ditadura. O texto insiste na responsabilidade institucional de lembrar e recoñecer eses feitos.

A declaración aprobada polo Goberno inclúe un recoñecemento expreso ás persoas falecidas, ás que resultaron feridas e aos seus familiares, e condena a actuación da Policía Armada daquel entón. No documento descríbese o sufrimento padecido polas vítimas e réclase a reparación moral e política que permita pechar unha páxina dolorosa da historia local. O Executivo considera que a memoria destes acontecementos forma parte do patrimonio democrático de Ferrol e do conxunto da sociedade española. Por iso, reclama que a conmemoración sirva para preservar a dignidade do traballo e os dereitos laborais.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

A iniciativa foi promovida polos ministros responsables de memoria democrática e de traballo, que levaron ao Consello de Ministros a necesidade dunha condena institucional. A coincidencia coa xornada ferrolá de lembranza á clase traballadora reforzou o carácter simbólico da aprobación, que chega 54 anos despois dos sucesos. A ministra de Traballo, natural de Ferrol, valorou o avance no recoñecemento público e reclamou que non se esqueza a represión que marcou varias xeracións. Desde o Goberno, plantexase este xesto como parte dunha política máis ampla de memoria e verdade.

O texto gubernamental subliña que a consolidación da democracia esixe afrontar «de maneira honesta» coas vítimas e coa sociedade os feitos do 10 de marzo, e comprométese a que non se repitan respostas violentas ante o exercicio de dereitos fundamentais. Así mesmo, a declaración reclama xustiza e reparación como elementos inseparables da memoria democrática. O Executivo ademais vincula a rememoración daqueles feitos coa recuperación do diálogo social e a xustiza laboral na actualidade. A resolución pública busca tamén reforzar a aprendizaxe cívica sobre límites inaceptables no uso da forza.

O Goberno comunicou que a Dirección Xeral de Promoción da Memoria Democrática mantén aberto o expediente para declarar a Ferrol «cidade da memoria», unha figura que pretende recoñecer lugares clave na loita polas liberdades. Ese procedemento, segundo fontes oficiais, pretende incorporar á cidade nunha rede de espazos de memoria que sirvan para a ensinanza e a reparación simbólica. A medida, se se concreta, suporía recoñecementos institucionais e actividades conmemorativas e educativas vinculadas aos feitos. Para moitas asociacións de memoria sería un paso máis na visibilización do pasado recente.

En Ferrol, o 10 de marzo figura desde hai décadas como data de referencia para lembrar a mobilización obreira e o custo humano da represión política. Cada aniversario reúne sindicatos, colectivos memorialistas e familiares que reivindican verdade e recoñecemento público. A aprobación da declaración estatal engade agora unha ratificación oficial que busca dialogar con esas demandas locais. Aínda así, para algúns observadores a reparación simbólica debe completarse con medidas prácticas que permitan a reconciliación plena.

O documento gubernamental tamén conecta os sucesos de 1972 cun ciclo máis amplo de represión política que se prolongou durante décadas, e que marcou a vida de moitas familias ferrolás. A declaración pon en valor a loita polas liberdades democráticas emprendida polos traballadores e a súa contribución aos cambios sociais posteriores. O Executivo insiste en que lembrar non é mirar atrás para reabrir feridas, senón evitar que episodios así poidan repetirse no futuro. A aprobación da declaración abre agora unha fase de diálogo institucional coa cidade e coas vítimas para definir pasos posteriores.

Fontes do Goberno sinalan que a declaración non é o final do proceso, senón un punto de partida para actuacións educativas e de recoñecemento que completen a reparación. Entre as expectativas figuran iniciativas de memoria integral, o impulso de investigacións documentais e a posible sinalización de lugares vinculados aos feitos. Para as vítimas e os seus descendentes, a aprobación representa un recoñecemento tardío pero significativo da súa dor e do seu combate pola dignidade laboral. En calquera caso, a decisión do Consello de Ministros activa en Ferrol un debate público sobre como preservar a memoria e asegurar a xustiza histórica.