O Premio Puro Cora reúne a elite galega nunha noite de homenaxe e reivindicación

Unha cita anual volveu colocar a Lugo no mapa cultural de Galicia. A gala do Premio Puro Cora converteuse en algo máis ca unha entrega de galardóns: é o punto de encontro de referentes da cultura, a política e a sociedade galega. Nesta edición, a emoción e a ironía déronse a man nun acto marcado pola reivindicación da identidade e do talento local. Había demasiado tempo que a cidade non vibraba cun evento destas características.

Unha homenaxe que é tamén punto de encontro

Quen se achegou a tarde do martes a un dos salóns emblemáticos do centro de Lugo atopouse cunha escena pouco habitual: representantes do mundo cultural, responsables institucionais, empresarios e cidadáns compartindo espazo e conversa. Poucas veces se ve tal cruzamento de camiños na cidade amurallada, e menos aínda co pano de fondo dunha homenaxe a unha figura ligada desde a infancia á prensa galega.

Na gala, o protagonismo repartiuse entre o homenaxeado e unha audiencia entregada, que non dubidou en celebrar a retranca e o estilo próximo do premiado. Segundo un alto cargo municipal, “este tipo de eventos fan comunidade e lembran o papel da prensa como vertebrador social e cultural”. Non parece casualidade que a cita coincidise cunha semana de efervescencia cultural na comarca, marcada por outras actividades arredor do libro e da palabra.

A cultura galega, no centro do escenario

Convén lembrar que o Premio Puro Cora, instituído para recoñecer traxectorias destacadas no xornalismo e no ámbito cultural, converteuse nun símbolo de pertenza para moitos galegos. Este ano, a elección do galardoado foi interpretada por algúns asistentes como unha chiscadela á Galicia que non se resigna a perder voz propia nun panorama mediático cada vez máis homoxéneo. “Premiar a quen conta as cousas con humildade e estilo é, no fondo, premiar unha maneira de mirar a nosa terra”, explicaba unha persoa vinculada á organización.

A gala, salferida de alusións á importancia de contar ben as historias e á necesidade de manter a retranca galega, serviu tamén para visibilizar o compromiso da prensa local co territorio. Lugo, coa súa muralla como testemuña, acolleu discursos que mesturaron agradecemento e sentido do humor. Houbo referencias á infancia lectora, ás primeiras columnas escritas e á importancia da honestidade en tempos de noticias rápidas e ruído mediático.

Presenzas institucionais e tecido social

Non faltaron representantes da Xunta, do Concello e doutras institucións galegas. Sentados nas primeiras filas, algúns deles aproveitaron para intercambiar impresións sobre os desafíos da prensa e da cultura local. A ninguén se lle escapa que, nestes tempos de polarización e inmediatez, a aposta polo xornalismo reflexivo e o recoñecemento ás traxectorias persoais resultan máis necesarios ca nunca.

Entre os asistentes deixouse notar certo clima de compañeirismo e reivindicación. Un responsable do sector cultural subliñou que “estes premios serven para lembrar que Galicia ten talento e que non sempre se valora o suficiente”. A frase, breve pero contundente, resoou nun ambiente onde cada aplauso parecía unha pequena vitoria colectiva.

Galicia, prensa e memoria colectiva

Difícil non pensar no papel que os medios xogaron na conformación da memoria colectiva galega. O certo é que, desde as primeiras follas impresas nas rúas de Lugo ata os actuais formatos multimedia, o xornalismo foi unha ferramenta de cohesión e, a miúdo, de resistencia fronte á uniformidade. O Premio Puro Cora, neste sentido, non é só un galardón: é un recordatorio de que contar Galicia segue a ser unha tarefa esencial.