viernes, 14 de agosto de 2026 | Galicia, España
ÚLTIMA HORA Ourense arde: o val do Miño volve rozar os 40 graos nun agosto implacable
Galego Castelán

O reloxo da seca: cando o monte cala, o gandeiro paga

O reloxo da seca: cando o monte cala, o gandeiro paga

Unha economía ameazada polo ceo

A Serra do Suído, este vasto territorio que se estende como unha columna vertebral verde e engurrada entre as provincias de Pontevedra e Ourense, vive días de incerteza absoluta. A auga, este elemento que historicamente marcou o ritmo da vida nas comarcas interiores de Galicia, volveuse escasa. A conca do río Lérez, unha das arterias fluviais que drena estas terras altas, xa foi declarada oficialmente en situación de seca polas autoridades competentes. Esta etiqueta administrativa, tan fría sobre o papel, tradúcese nunha paisaxe punxente para quen traballa o campo: os mananciais decaen, o chan greta e a herba, aquela que debería ser o alimento natural e gratuíto do gando, perde a súa cor e a súa nutrición.

Este escenario climático adverso golpea de cheo o corazón económico e identitario da zona. A actividade gandeira, que se desenvolve tanto en réxime extensivo como en áreas pechadas, ostenta un peso específico cabal na sostibilidade destes concellos. Cando a choiva desaparece, o equilibrio fráxil da explotación tradicional rómpe, forzando os profesionais do sector a multiplicar esforzos, xornadas e, o que é máis grave, investimentos para poder manter o gando en condicións óptimas.

A montaña que non alimenta

A crúa realidade do sector percíbese nas propias palabras daqueles que pasan as horas ao pé dos animais. Veciños e profesionais do gando da parroquia de Xesta, no concello da Lama —un dos cinco enclaves, xunto con Fornelos de Montes, Covelo, Avión e Beariz, que comparten este espazo natural—, constatan con preocupación o estado lúgubre dos pastos. O alerta vén dada pola sinxela observación do ciclo vital: sen precipitacións, o monte non xera o alimento necesario.

A situación é bastante preocupante. Estamos esperando que chova, xa que o pastoreo no monte está completamente seco.

Esta constatación non é unha mera queixa pasaxeira, senón o reflexo dunha ameaza inminente sobre a rendibilidade das explotacións. A falta de pastos naturais obriga os gandeiros a recorrer de maneira prematura ao abastecemento externo.

O pantasma do custo da forraxe

É aquí onde a escaseza hídrica se converte nun problema económico de primeira orde. Sen a herba do monte, as explotacións teñen que recorrer á forraxe, un alimento complementario cuxa economía flutúa en función da oferta e a demanda rexional. A lóxica do mercado é implacable: se a seca se estende e moitos gandeiros se ven obrigados a comprar forraxe ao mesmo tempo para suplir as carencias dos seus propios terreos, a lei da oferta e a demanda disparará os prezos deste recurso.

O temor a este incremento de custos plana sobre as casas da Lama e de toda a Serra do Suído. Para as explotacións de carácter familiar ou de pequenas dimensións, un aumento súbito na factura da alimentación animal pode esvaecer anos de marxe estreito de ganancias, transformando unha forma de vida tradicional nunha actividade economicamente insostible. A dependencia da choiva non é só agrícola, é unha cuestión de pura supervivencia empresarial.

A voz de experiencia do territorio

Para entender a magnitude do que está en xogo, cómre escoitar quen coñece cada pedra e cada congosto desta serra. Unha das voces que mellor sabe ler esta realidade é a dun dos veciños e gandeiros da parroquia de Xesta, home arraigado á terra e que, ademais de coidar do seu gando, preside a Federación Provincial de Caza. A súa perspectiva é holística: entende que a saúde do monte afecta tanto a fauna salvaxe como a doméstica.

P

Pablo Rivas

Periodista deportivo con amplia experiencia en la cobertura del fútbol y deporte gallego. Redactor de la sección de Deportes.

Deja tu comentario

Tu email no será publicado. Los comentarios se revisan antes de aparecer.

🇪🇸 Castellano