CONTIDO:
Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, está a renacer o ténis masculino en Estados Unidos. Esta situación, que transcorre nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
O legado de Andy Roddick e a seca estadounidense
Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. O 7 de setembro de 2003, levado en volandas pola ruídosa pista central de Flushing Meadows, Andy Roddick gañou 6-3, 7-6 e 6-3 a Juan Carlos Ferrero para conquistar o US Open.
Oito semanas despois, aquel mozo nado en Nebraska fíxose tamén co número un do ranking ATP. Tiña 21 anos e un cañón de saque como moi poucos se viron.
Roddick, pois, parecía destinado a prolongar o reinado tenisístico de Estados Unidos, unha terra prolífica en lendas. O herdeiro de Jimmy Connors, John McEnroe, Pete Sampras ou Andre Agassi.
Non obstante, non contaba cun rapaz de Basilea, ao comezo rebelde e con coleta. Un tal Roger Federer, a perfección suíza.
Que primeiro o desaloxou do número un e máis tarde foille gañando un partido tras outro ata a desesperación. O balance entre ambos foi de 21-3, incluíndo catro finais de Grand Slam (US Open 2006 e Wimbledon 2004, 2005 e 2009), todas favorables a Federer.
A última, na herba do All England Club, resultou especialmente dolorosa ao decidirse nun interminable quinto set (16-14). Roddick non volveu levarse un grande, retirouse con 30 anos recén cumplidos e desde entón persiste o xaxún.
John Isner e Jack Sock, os seus sucesores, apenas meteron a cabeza no ‘top ten’ da ATP e xa son 87 os Grand Slams sen triunfo estadounidense, unha tremenda anomalía histórica.
E semella que na era de Carlos Alcaraz e Jannik Sinner –repartíronse os oito últimos Grand Slams– a travesía polo deserto continuará. Aínda así, nos últimos anos xorden brotes verdes. Aínda que sexa por acumulación.
Brotes verdes e novas promesas
Estados Unidos empezou 2026 con quince nomes no top 100, máis que ninguén. De feito, desde 1995 non había tantos entre os mellores –entón eran 19, con Sampras primeiro, Agassi segundo, Michael Chang sexto e Todd Martin décimo–.
Agora Ben Shelton é sétimo e Taylor Fritz noveno, pero detrás asoma unha longa lista: Tommy Paul (20º), Learner Tien (29º), Brandon Nakashima (30º), Frances Tiafoe (34º), Alex Michelsen (38º), Jenson Brooksby (48º), Marcos Giron (51º), Sebastian Korda (53º), Aleksandar Kovacevic (56º), Reilly Opelka (63º), Ethan Quinn (80º), Eliot Spizzirri (85º) e Emilio Nava (89º).
Fritz xogou a final do US Open 2024, que perdeu con Sinner, e chegou a ser cuarto no ranking ATP, mentres que o teito de Shelton é o quinto posto e sendas semifinais en Australia e Estados Unidos.
Do resto, sen resultados destacables, o que máis sobresae é a xuventude de Tien (20 anos), Michelsen (21) e Quinn (21).
Emilio Sánchez Vicario, CEO e cofundador da ES Academy, que ten un dos seus campus en Florida e, por tanto, coñece ben
