O tranvía

Nunha columna publicada en La Región o 11 de marzo de 2026, o xornalista Miguel Michinel alertou do crecente deterioro do espazo público en Ourense, sinalando beirarrúas rotas, baches e mobiliario urbano envellecido como síntomas de abandono. Michinel sostén que ese descoido non é só unha cuestión estética, senón que impacta na mobilidade das persoas, na seguridade viaria e na percepción da cidade por parte de residentes e visitantes. A peza, asinada na madrugada do 11 de marzo, sitúa o problema en barrios do centro e en zonas periféricas por igual, e reclama unha xestión máis constante e planificada. A mensaxe central é clara: Ourense necesita coidar o que xa ten antes de embarcarse en grandes proxectos chamativos.

Os exemplos citados na columna son cotiás e visibles: beirarrúas con losas soltas, calzadas con baches persistentes e bancos ou farois que mostran anos sen mantemento. Michinel lembra que mesmo o centro histórico, orgullo patrimonial da cidade, non escapa a esas deficiencias e que a concatenación de pequenos descoidos acaba configurando unha imaxe de deixadez. Para moitos veciños, ese panorama non é unha sorpresa senón a constatación dunha atención municipal insuficiente. Esa percepción é, segundo o autor, tan daniña como o propio deterioro físico: erosiona a confianza cidadá na xestión pública.

O artigo subliña ademais que o mal estado do pavimento e das beirarrúas incide de forma directa na accesibilidade. Persoas maiores que circulan con máis dificultade, familias con carriños e usuarios de cadeiras de rodas atopan obstáculos que converten un paseo cotián nunha tarefa arriscada. O problema, apunta o artigo, trasládase á mobilidade cotiá e á seguridade: bordos levantados ou foxos mal sinalizados son causas frecuentes de caídas e accidentes menores. Por iso, o autor reclama que as políticas urbanas consideren as necesidades dos colectivos máis vulnerables como prioridade.

Ourense, cidade ligada historicamente á súa tradición termal e ao seu rico legado arquitectónico, ofrece unha experiencia turística que comeza moito antes das termas ou do Puente Romano. Michinel advirte que a primeira impresión do visitante fórmase ao camiñar polas rúas, ao cruzar zonas de acceso e ao ver a limpeza e o coidado do entorno. Un entorno descoidado pode minar o atractivo dos recursos máis emblemáticos e reducir o rédito do turismo cultural e termal, sectores que deberían ser alavancas de desenvolvemento local. Neste sentido, a conservación diaria do espazo público é tamén un investimento na imaxe da cidade.

A columna insiste en que a solución non pasa por proxectos faraónicos nin por inauguracións puntuais, senón por un mantemento continuo e planificado. Intervencións illadas funcionan como parche e non resolven os problemas de fondo: é necesario un plan de conservación que priorice a reposición de lousas, a reparación de calzadas e a renovación do mobiliario urbano en ciclos regulares. Michinel plantexa que a xestión municipal require constancia, recursos distribuídos con criterio e calendarios de actuación que permitan evitar o deterioro acumulado. Esa perspectiva preventiva, sostén, é máis eficaz e máis económica a medio prazo que a reacción ante a degradación.

Máis alá da técnica, a peza aborda o efecto psicolóxico do abandono urbano. Cando o espazo público transmite desidia, a resposta da cidadanía adoita ser a resignación e a normalización da falta de coidado; instálase a idea de que «así é e sempre o foi». Ese clima de apatía dificulta a mobilización colectiva e reduce a esixencia sobre os responsables políticos. Para revertelo, o autor propón recuperar o orgullo cotián pola cidade mediante intervencións visibles e sostidas que inviten á participación cidadá.

Michinel non nega que Ourense conta con activos valiosos: un patrimonio urbano de grande riqueza, unha escala humana apreciada polos seus habitantes e unha calidade de vida que aínda atrae a moitos. Esa combinación fai máis incongruente a convivencia con sinais tan evidentes de desgaste no día a día. O xornalista subliña a oportunidade perdida cando o potencial da cidade se ve empañado por detalles que, sumados, acaban danando a percepción global. Por iso reclama que a protección do patrimonio e a mellora do espazo público vaian da man, con actuacións que respecten o tecido urbano e o fagan máis accesible.

Como peche, a columna propón que a atención ao pequeno —unha lousa ben colocada, unha rúa limpa, un banco en condicións— é a que finalmente define a calidade urbana. Na ausencia de grandes tranvías ou grandes xestos, o que dará sentido a Ourense será o coidado diario e a vontade de converter o espazo público nunha prioridade. O chamado é á xestión responsable e á implicación veciñal para que a cidade recupere a sensación de orgullo e non se acostume á resignación. Só así, conclúe Michinel, Ourense podería camiñar con paso firme cara ao barrio da ledicia que merece.