Sánchez defende que o envío da fragata se axusta á "legalidade" para axudar a Chipre ante unha "guerra ilegal".

A escalada militar tras o ataque dos Estados Unidos e Israel contra Irán volve colocar a España ante a disxuntiva de elixir entre ser actor do seu propio destino, ou volver ser a comparsa doutros nas súas estratexias particulares.

Posición do Goberno e coherencia internacional

A posición do Goberno foi clara: non á guerra, non á vulneración do dereito internacional e non a repetir os erros do pasado.

É unha convicción firme que segue a mesma lóxica e coherencia que este Goberno demostrou nos últimos anos: en Ucraína, defendendo a soberanía fronte á invasión rusa, ou en Gaza, esixindo o alto o fogo cando outros evitaban incomodar aos seus aliados.

E, sempre, denunciando o atropelo en todos os casos da legalidade internacional.

A crise con Irán e o papel de España

Agora, con Irán, a coherencia é a mesma: rexeitar o integrismo dos aiatolás non implica respaldar unha escalada bélica que pode incendiar Oriente Medio, desestabilizar a economía global e desembocar nun escenario internacional de consecuencias absolutamente imprevisibles.

Non se responde a unha ilegalidade con outra ilegalidade. Esa é a liña vermella: o respecto absoluto ao dereito internacional.

Por iso, nun contexto internacional dominado polo cálculo electoral, a testosterona xeopolítica e o medo ás represalias, Pedro Sánchez converteuse nunha das poucas voces que se atreven a disentir publicamente de Washington, cando considera que Washington se equivoca.

Non desde o antiamericanismo, España é membro pleno da OTAN e aliado dos Estados Unidos, senón desde a convicción de que unha alianza non é unha relación de subordinación.

Liderar non é obedecer. Liderar é soster principios mesmo cando resulta incómodo, e iso é o que vén facendo España desde o primeiro momento en todos os conflitos que nos ameazan nestes tempos.

Leccións do pasado e debate político actual

Cómpre lembrar que España xa estivo nesta encrucillada á que me refería ao principio. En 2003, o chamado trío das Azores —José María Aznar, George W. Bush e Tony Blair— impulsou a invasión de Iraq baixo o pretexto duns armas de destrución masiva que nunca existiron.

Aquela guerra ilegal auspiciouse baixo a promesa de máis seguridade e máis democracia. Pero produciu exactamente o contrario: desestabilización rexional, auxe do terrorismo xihadista, crise enerxética e unha factura de inseguridade que España pagou tamén en primeira persoa.

O seguidismo de Aznar daquela non nos fixo máis fortes. Fixonos máis vulnerables.

Por iso, resulta realmente preocupante o aliñamento automático cos Estados Unidos que, con independencia do que faga, defenden o Partido Popular e Vox.

A súa crítica non expón se a guerra pode ser ilegal, desestabilizadora ou economicamente devastadora. A súa crítica é que España non se pliegue sen matices. Que non renda vasalaxe e que non ceda bases. Que non se sitúe, de maneira acrítica, detrás de calquera decisión adoptada na Casa Branca.

Ser aliado non é ser satélite. E unha democracia madura non renuncia á súa voz por medo. Quere Feijóo para España o mesmo papel que Aznar nos impuxo nas Azores? Que o diga sen complexos.

O futuro da política exterior española

O debate de fondo non é se estamos a favor ou en contra do réxime iraniano. Ninguén en España defende a represión dos aiatolás, e moito menos este Goberno.

A cuestión é se cremos que a espiral de escalada militar é o camiño para construír unha orde internacional máis xusta e segura. A experiencia demostra que non.

España ten hoxe unha economía máis sólida ca en crises anteriores, maior peso na Unión Europea e capacidade para contribuír á diplomacia e á desescalada.

Esa fortaleza permite dicir algo que noutros momentos parecía imposible: non.

Non á guerra preventiva. Non á ruptura do dereito internacional. Non a que se utilice o medo como ferramenta política.

España non está soa cando defende a paz. Está cos principios fundacionais da Unión Europea, coa Carta das Nacións Unidas e con millóns de cidadáns que non queren máis fume de guerra, senón máis prosperidade e seguridade reais.