Sánchez defende que o envío da fragata se axusta á «legalidade» para axudar a Chipre ante unha «guerra ilegal».
A escalada militar tras o ataque de Estados Unidos e Israel contra Irán volve poñer a España ante a disxuntiva de escoller entre ser actor do seu propio destino ou volver ser a comparsa doutros nas súas estratexias particulares.
Posición do Goberno e coherencia internacional
A posición do Goberno foi clara: non á guerra, non á vulneración do dereito internacional e non a repetir os erros do pasado.
É unha convicción firme que segue a mesma lóxica e coherencia que este Goberno demostrou nos últimos anos: en Ucrania, defendendo a soberanía fronte á invasión rusa, ou en Gaza, esixindo alto o fogo cando outros evitaban incomodar aos seus aliados.
E, sempre, denunciando o atropelo en todos os casos da legalidade internacional.
A crise con Irán e o papel de España
Agora, con Irán, a coherencia é a mesma: rexeitar o integrismo dos aiatolás non implica respaldar unha escalada bélica que pode incendiar Oriente Medio, desestabilizar a economía global e desembocar nun escenario internacional de consecuencias absolutamente imprevisibles.
Non se responde a unha ilegalidade cunha outra ilegalidade. Esa é a liña vermella: o respecto absoluto ao dereito internacional.
Por iso, nun contexto internacional dominado polo cálculo electoral, pola testosterona xeopolítica e polo medo ás represalias, Pedro Sánchez converteuse nunha das poucas voces que se atreven a disentir publicamente de Washington cando considera que Washington se equivoca.
Non desde o antiamericanismo, España é membro pleno da OTAN e aliada de Estados Unidos, senón desde a convicción de que unha alianza non é unha relación de subordinación.
Liderar non é obedecer. Liderar é manter principios mesmo cando resulta incómodo, e iso é o que vén facendo España desde o primeiro momento en todos os conflitos que nos ameazan nestes tempos.
Leccións do pasado e debate político actual
Convén lembrar que España xa estivo nesta encrucillada á que me refería ao principio. En 2003, o chamado trío das Azores —José María Aznar, George W. Bush e Tony Blair— impulsou a invasión de Irak baixo o pretexto de unhas armas de destrucción masiva que nunca existiron.
Aquela guerra ilegal auspiciouse baixo a promesa de máis seguridade e máis democracia. Pero produciu exactamente o contrario: desestabilización rexional, auge do terrorismo iihadista, crise enerxética e unha factura de inseguridade que España pagou tamén en primeira persoa.
O seguidismo de Aznar entón non nos fixo máis fortes. Fixonos máis vulnerables.
Por iso, resulta realmente preocupante o alineamento automático con Estados Unidos que, con independencia do que faga, defenden o Partido Popular e Vox.
A súa crítica non se pregunta se a guerra pode ser ilegal, desestabilizadora ou economicamente devastadora. A súa crítica é que España non se pliegue sen matices. Que non rinda vasalaxe e que non ceda bases. Que non se sitúe, de maneira acrítica, detrás de calquera decisión adoptada na Casa Blanca.
Ser aliado non é ser satélite. E unha democracia madura non renuncia á súa voz por medo. ¿Quere Feijóo para España o mesmo papel que o que
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.