Alfredo Bryce Echenique, unha das voces máis recoñecidas da literatura peruana da segunda metade do século XX, faleceu o martes 10 de marzo de 2026 aos 87 anos, segundo informou a Casa da Literatura Peruana. O autor, cuxa traxectoria abarcou novelas, contos, ensaios e lembranzas, foi sinalado por esa institución como unha figura que deixou pegada en diversas xeracións de lectores. Nado en 1939, a súa obra combinou o humor e a ollada crítica sobre as clases altas de Lima, o que lle outorgou unha presenza sostida nos debates culturais de América Latina. A nova foi recibida con consternación en círculos literarios da rexión, onde o seu nome era sinónimo de ironía e oficio narrativo.
A consagración de Bryce Echenique chegou a finais dos anos sesenta e principios dos setenta, cando o seu primeiro libro de contos, Huerto deshonrado, obtivo un recoñecemento en 1968 da Casa das Américas e, pouco despois, a súa novela Un mundo para Julius convertiuse nun fito que definiu a súa carreira. Esa obra, presentada nos seus inicios aos premios Ricardo Palma co apoio de figuras como Mario Vargas Llosa e Julio Ramón Ribeyro, retrata coa ollada dun neno as costumes e contradicións da élite limeña. O libro abriu para Bryce un oco entre os escritores que, aínda que non formaron parte do “boom” tropicalista estrito, foron clave para a xeración posterior. Desde entón, o seu nome asociouse a unha narrativa que mesturaba ironía, crítica social e un pulso narrativo capaz de conmover e divertir.
Ao longo da súa carreira, Bryce escribiu títulos que consolidaron a súa reputación, entre eles Tantas veces Pedro (1977), La vida exagerada de Martín Romaña (1981) e No me esperen en abril (1995). Foi galardoado co Premio Nacional de Literatura en Perú en 1972 e, xa en Europa, recibiu o Premio Nacional de Narrativa de España en 1998. En 2002 obtivo o Premio Planeta por El huerto de mi amada, recoñecemento que reforzou a súa proxección internacional. En 2012 sumou á súa colección o Premio FIL de Literatura en Linguas Romances, e ese mesmo ano publicou o que se considera a súa última novela, Dándole pena a la tristeza.
A obra de Bryce Echenique caracterizouse por un ton irónico e unha atención persistente ás tensións sociais e persoais do seu contorno, trazos que lle permitiron explorar as ambivalencias da identidade e da xerarquía no Perú. A Casa da Literatura Peruana destacou na súa necroloxía a capacidade do autor para atraer lectores de diferentes idades e sensibilidades, grazas a un repertorio que abarcou xéneros diversos. As súas memorias, entre elas Permiso para vivir, ofrecen ademais unha lectura íntima da súa biografía literaria e das redes de amizade que o sostiveron, así como dos episodios reveladores da súa traxectoria profesional.
A vida persoal e a carreira de Bryce tampouco estiveron exentas de conflitos. Tras residir durante longos períodos en París e Barcelona, camiños que compartiu con outros escritores latinoamericanos, en 2009 foi obxecto de acusacións polo uso indebido de textos periodísticos, un episodio que derivou nunha sanción económica. Segundo a información pública daquela época, tivo que afrontar unha multa duns 53.000, un capítulo controvertido que reavivou debates sobre a autoría e a ética na práctica xornalística e literaria. A pesares diso, o autor continuou publicando e mantivo un lugar relevante no panorama cultural hispano.
Desde a súa primeira mocidade, Bryce cultivou unha figura pública que combinou o cosmopolitismo coa atención polas letras latinoamericanas; a súa biografía reúne estancias en Europa, amizades con figuras chave do ámbito cultural e un permanente interese polas formas da memoria. En entrevistas recordou con nostalxia e humor os comezos da súa carreira e o apoio de colegas
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.