Raúl del Pozo, unha das voces máis recoñecibles do xornalismo español contemporáneo, faleceu en Madrid aos 89 anos, segundo confirmaron fontes próximas á familia. A noticia coñeceuse o 10 de marzo de 2026 e provoca o recordo dunha traxectoria que uniu crónica, análise política e literatura cotiá. Del Pozo exerceu o xornalismo durante máis de medio século e deixou pegada como columnista, corresponsal e cronista da vida pública española.

Nado o 24 de decembro de 1936 en Mariana, na provincia de Cuenca, mantivo sempre como elemento definitorio os seus orixes rurais e modestos. Comezou a traballar no Diario de Cuenca e consolidou a súa formación profesional no diario Pueblo, onde viviu os anos intensos da Transición española. A súa experiencia naqueles meses fundacionais marcou unha mirada crítica e ao mesmo tempo compasiva sobre a política e a sociedade que conservou ao longo da súa carreira.

Traballou en cabeceiras como Mundo Obrero e Interviú e, desde hai décadas, deu voz ás súas columnas en El Mundo, onde asinaba a sección que moitos lectores chegaron a esperar cada mañá. Foi corresponsal en cidades como Moscú, Londres, Lisboa e Buenos Aires, desempeñando tamén labores de reporteiro e cronista parlamentario. Esa traxectoria internacional e parlamentaria alimentou a súa capacidade para explicar a política cunha linguaxe directa, cargada de memoria e de anécdota.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

O seu estilo, apreciado tanto polo público como polos seus colegas, foi distinguido con premios relevantes do oficio, entre eles o Pedro Rodríguez, o González-Ruano e o Mariano de Cavia. Os galardóns recoñeceron unha prosa que combinaba ironía e ternura, erudición e barrio, e que converteu asuntos complexos en relatos humanos. Para moitos, a súa columna era un termómetro da actualidade e unha lección de como narrar a política sen perder a voz persoal.

Quen o coñeceron no profesional e no persoal lembran a un home xeneroso e de vida bohemia, amante da noite, do xogo e do whisky, pero, por riba de todo, entregado á escritura. Esa mestura de facetas contribuíu a forxar unha figura pública singular, capaz de alternar a crónica afiada co recordo íntimo. As súas columnas tiñan por costume partir de escenas cotiás que acababan por funcionar como pequenos retratos da vida política e social española.

A súa última entrega na prensa apareceu o 1 de xaneiro de 2026, un peche de curso que agora adquire a categoría de testamento xornalístico ante o seu falecemento. A morte de Del Pozo súmase, ademais, en días sombríos para o xornalismo español á perda de figuras como Fernando Ónega, o que diversos profesionais describiron como unha semana particularmente dura para a profesión. As mostras de condolencia e as mensaxes de recordo multiplicáronse en redes e medios desde que se difundiu a noticia.

En Galicia e no conxunto do país, a súa influencia fíxose notar en varias xeracións de columnistas e cronistas políticos que aprenderon a combinar a claridade informativa coa prosa literaria. As súas columnas, lidas por amplos públicos, contribuíron a que a opinión xornalística seguise sendo un espazo de referencia para entender os debates públicos. Xornalistas máis novos sinalaron como a súa maneira de narrar a política sen perder o pulso humano lles serviu de modelo.

Non se facilitaron por agora detalles oficiais sobre o velorio ou o funeral; agárdase que nas próximas horas a familia e os medios informen dos actos de despedida. Ao marxe das datas concretas, o legado de Del Pozo queda nunha obra xornalística extensa e na memoria de quen viron nas súas columnas unha forma de explicar a complexidade política con proximidade e literatura. A súa morte deixa un oco notable na prensa española.