Falece en Madrid aos 89 anos Raúl del Pozo, referente

Raúl del Pozo, unha das voces máis recoñecibles do xornalismo español contemporáneo, faleceu en Madrid aos 89 anos, segundo confirmaron fontes próximas á familia. A noticia coñeceuse o 10 de marzo de 2026 e provoca o recordo dunha traxectoria que uniu crónica, análise política e literatura cotiá. Del Pozo exerceu o xornalismo durante máis de medio século e deixou pegada como columnista, corresponsal e cronista da vida pública española.

Nacido o 24 de decembro de 1936 en Mariana, na provincia de Cuenca, manteve sempre como elemento definidor os seus oríxenes rurais e modestos. Comezou a traballar no Diario de Cuenca e consolidou a súa formación profesional no xornal Pueblo, onde viveu os intensos anos da Transición española. A súa experiencia naqueles meses fundacionais marcou unha mirada crítica e ao tempo compasiva sobre a política e a sociedade que conservou ao longo da súa carreira.

Traballou en cabeceiras como Mundo Obrero e Interviú e, desde hai décadas, deu voz ás súas columnas en El Mundo, onde asinaba a sección que moitos lectores chegaron a agardar cada mañá. Foi corresponsal en cidades como Moscova, Londres, Lisboa e Bos Aires, desempeñando tamén labores de reporteiro e cronista parlamentario. Esa traxectoria internacional e parlamentaria alimentou a súa capacidade para explicar a política cun linguaxe directo, cargado de memoria e de anécdota.

O seu estilo, apreciado tanto polo público como polos seus colegas, foi distinguido con premios relevantes do oficio, entre eles o Pedro Rodríguez, o González-Ruano e o Mariano de Cavia. Os galardóns recoñeceron unha prosa que combinaba ironía e ternura, erudición e barrio, e que converteu asuntos complexos en relatos humanos. Para moitos, a súa columna era un termómetro da actualidade e unha lección de como narrar a política sen perder a voz persoal.

Quen o coñeceron no profesional e no persoal lembran un home xeneroso e de vida bohemia, amante da noite, do xogo e do whisky, pero, por riba de todo, entregado á escrita. Esa mestura de facetas contribuíu a forxar unha figura pública singular, capaz de alternar a crónica afiada co recordo íntimo. As súas columnas solían partir de escenas cotiás que acababan funcionando como pequenos retratos da vida política e social española.

A súa última entrega na prensa apareceu o 1 de xaneiro de 2026, un peche de etapa que agora adquire a categoría de testamento xornalístico ante o seu falecemento. A morte de Del Pozo engádese, ademais, en días sombrios para o xornalismo español á perda de figuras como Fernando Ónega, o que diversos profesionais describiron como unha semana particularmente dura para a profesión. As mostras de condolencia e as mensaxes de recordo multiplicáronse nas redes e nos medios desde que se difundiu a noticia.

En Galicia e no conxunto do país, a súa influencia fíxose notar en varias xeracións de columnistas e cronistas políticos que aprenderon a combinar a claridade informativa coa prosa literaria. As súas columnas, lidas por amplos públicos, contribuíron a que a opinión xornalística continuase sendo un espazo de referencia para entender os debates públicos. Xornalistas máis novos sinalaron como a súa maneira de narrar a política sen perder o pulso humano lles serviu de modelo.

Non se facilitaron por agora detalles oficiais sobre o velorio ou o funeral; agárdase que nas próximas horas a familia e os medios informen dos actos de despedida. Ao marxe das datas concretas, o legado de Del Pozo queda nunha obra xornalística extensa e na memoria de quen viron nas súas columnas unha forma de explicar a complexidade política con proximidade e literatura. A súa morte deixa un oco notable na prensa española.