CONTIDO:

Na conmemoración do 8 de marzo, o avogado e columnista Xoán Antón Pérez-Lema situou o feminismo no centro dun debate xurídico e político que, ao seu xuízo, define a saúde da democracia. Nunha tribuna publicada o 10 de marzo de 2026 en El Correo Gallego, advertiu dos riscos dun formalismo que deixa a igualdade como mera declaración e reclamou medidas concretas na educación, na xustiza e nas políticas públicas. O autor sostén que sen unha perspectiva de xénero operativa nos tribunais e nas institucións non se poderá combater a violencia machista nin reparar as desigualdades estruturais. A mensaxe apunta tanto á necesidade de reformas legais como a un cambio cultural que atravesse a vida cotiá e as esferas de poder.

Pérez-Lema reclama unha estratexia integral contra a violencia de xénero que comece nas escolas e nas familias, e que non se limite a enunciar valores senón a desmontar os símbolos e roles que sustentan a dominación. No seu análise destaca que o verdadeiro exame da credibilidade do Estado de Dereito reside na resposta xudicial: para que a xustiza sexa xusta debe incorporar a perspectiva de xénero como criterio de interpretación, sen vulnerar principios procesuais como a presunción de inocencia. O columnista apela ao cumprimento do deber de dilixencia esixido por instrumentos internacionais, situando o debate no marco de obrigas asumidas por España.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

No seu texto, o letrado advirte que unha xustiza que ignore as relacións asimétricas de poder —tanto en delitos como en procesos de familia— corre o risco de revitimizar as mulleres mediante estereotipos patriarcais aínda presentes nalgúns ámbitos do estamento xudicial. Esa «cegueira», escribe, non é neutral: reproduce resultados inxustos que perpetúan a vulneración de dereitos. Frente a iso, propón unha formación xudicial específica, protocolos actualizados e unha mirada hermenéutica que recoñeza as dinámicas de poder como elemento constitutivo de moitos conflitos xurídicos.

Pérez-Lema non elude a responsabilidade masculina neste contexto e reclama un exercicio autocrítico dos homes sobre o seu papel na reprodución das desigualdades. Sinala a persistente asimetría na xestión do traballo doméstico e do coidado, unha externalización de custos que recae de forma desproporcionada sobre as mulleres e deteriora o seu tempo, saúde e oportunidades profesionais. Para o autor, esa falta de corresponsabilidade non é un asunto privado senón unha cuestión de xustiza distributiva que esixe resposta desde as políticas públicas, con medidas que faciliten a conciliación e redistribúan cargas.

Outro eixo da reflexión céntrase na presenza insuficiente de mulleres nas áreas STEM, na alta dirección empresarial e nos espazos decisorios da política. Pérez-Lema describe un teito de cristal reforzado por inercias conservadoras e mecanismos informais de cooptación masculina que penalizan o talento feminino. Reconoce, con todo, o crecemento de redes de mulleres profesionais e emprendedoras que intentan contrarrestar eses circuítos pechados, pero considera insuficiente o seu efecto fronte a estruturas que seguen reproducindo desigualdade.

A columna pon ademais o foco en colectivos que habitan as periferias do sistema, en particular as mulleres migrantes que sosteñen boa parte do actual modelo de benestar. O autor reclama a dignificación xurídica e laboral das empregadas do fogar a través da efectividade do Convenio da OIT sobre o emprego doméstico e a mellora de condicións para as traballadoras dos Servizos de Axuda no Fogar (SAF) de titularidade municipal. Denuncia que mentres as primeiras agardan a plena aplicación das normas internacionais, as segundas sofren precariedade derivada do infrafinanciamento de servizos esenciais.

Pérez-Lema atribúe a situación das traballadoras do…