Fernando Franco, xornalista histórico de Vigo, faleceu o 16 de marzo de 2026, deixando unha ampla pegada na crónica local e na prensa galega. Durante décadas será lembrado pola súa capacidade para converter en noticia os actos públicos e pola súa disciplina profesional, que lle permitiu entregar crónicas con rapidez e precisión. A súa despedida provocou mostras de pesar entre colegas e lectores que valoraron a súa mirada crítica e a súa elegante ironía. No ámbito cultural e universitario de Vigo deixou amizades e anécdotas que hoxe rememoran os que o coñeceron.
Franco comezou a destacar no seo do Club FARO, onde pronto se gañou a reputación de cronista incansable. Era habitual velo chegar antes dos actos, conversar cos intervincentes e marchar apressado tras a intervención para preparar a crónica. Aquela habilidade para condensar o esencial en pouco espazo convertiuno nunha figura respectada entre organizadores e compañeiros.
Ademais da súa labor informativa, acostumaba engadir unha pequena columna social tras as súas crónicas, unha especie de minicrónica sazonada cunha sorriso indulgente que moitos agardaban. O seu traballo no suplemento dominical Estela, e as memorias que publicou alí, consolidaron o seu perfil como cronista da cidade e narrador atento aos xestos e aos detalles.
Traxectoria e recordos persoais
Franco cursou Xornalismo na Universidad de Navarra, na que completou toda a súa formación. Máis adiante, compaxinou cobertura informativa, reportaxes e columnas, sen perder nunca o pulso á actualidade local. O seu estilo directo e o seu afán pola documentación rigorosa marcaron o seu quefacer diario.
O xornalista e escritor Julio Picatoste, autor do texto que hoxe lembra a figura de Franco, evoca encontros na terraza do Don Gregorio e a xenerosidade do homenaxeado ao participar en presentacións e proxectos culturais. Eses episodios, di Picatoste, amosan a un profesional atento e a un conversador cargado de anécdotas.
Franco tamén deixou testemuños sorprendentes sobre a súa vida anterior: contou a amigos que, como membro do Cuerpo de Operaciones Especiales, foi un dos catro soldados que velaron durante unha noite o cadáver do ditador no Palacio Real. Historias coma esa alimentaron a súa lenda persoal e fortaleceron a fascinación polo seu pasado.
Crítica ao xornalismo xudicial e legado profesional
Nos seus últimos anos manifestou unha preocupación constante polo estado do xornalismo xudicial. Denunciaba a tendencia ás filtracións e a ausencia de documentación seria en moitas coberturas. Consideraba que ese desequilibrio danaba a esencia informativa e esixía un retorno ás fontes e ao traballo de arquivo.
«Xornalistas e xuíces mirámonos sempre de refilón… mirámonos sempre de fronte, e de xeito franco»
Os seus colegas salientan, ademais, o seu exquisito dominio da lingua e unha ironía fina que aparecía en momentos inesperados. Esa mestura de rigor e bo humor converteu moitas das súas pezas en lectura obrigatoria para os interesados na vida pública de Vigo.
A noticia do seu falecemento xerou reaccións no ámbito local, onde moitas voces lembran a súa entrega ao oficio e o seu estímulo a xeracións máis novas. Para varios profesionais foi un mentor informal que ensinaba, con exemplo, a paciencia na investigación e o respecto polos feitos.
Ante a ausencia de datos sobre os actos fúnebres no momento desta publicación, colegas e amigos comezaron a organizar encontros para rememorar a súa figura e a súa obra. As páxinas nas que escribiu quedarán como testemuño dunha carreira sostida polo interese pola cidade e pola honestidade informativa.
O xornalismo galego perde hoxe un dos seus cronistas máis recoñecibles. A súa forma de abordar a noticia —rápida, axustada e cun punto de ironía— seguirá presente naqueles que aprenderon a seguir o seu rastro en conferencias, presentacións e suplementos dominicais.
