Fernando Franco, xornalista histórico de Vigo, faleceu o 16 de marzo de 2026, deixando unha fonda pegada na crónica local e na prensa galega. Durante décadas será lembrado pola súa capacidade para converter en noticia os actos públicos e pola súa disciplina profesional, que lle permitía entregar crónicas con rapidez e precisión. A súa despedida provocou mostras de pesar entre colegas e lectores que valoraron a súa ollada crítica e a súa elegante ironía. No ámbito cultural e universitario de Vigo deixou amizades e anécdotas que hoxe rememoran quen o coñeceron.
Franco comezou a destacar no seo do Club FARO, onde axiña gañou a reputación de cronista incansable. Era habitual velo chegar antes dos actos, conversar cos intervinientes e marchar apurado tras a intervención para preparar a crónica. Esa habilidade para condensar o esencial en pouco espazo converteuno nunha figura respectada entre organizadores e compañeiros.
Ademais do seu labor informativo, adoitaba engadir unha pequena columna social tras as súas crónicas, unha especie de minicrónica sazonada cun sorriso indulgente que moitos agardaban. O seu traballo no suplemento dominical Estela, e as memorias que publicou alí, consolidaron o seu perfil como cronista da cidade e narrador atento aos xestos e aos detalles.
Traxectoria e recordos persoais
Franco estudou Xornalismo na Universidade de Navarra, onde completou toda a súa formación. Máis adiante, compaxinou cobertura informativa, reportaxes e columnas, sen perder nunca o pulso da actualidade local. O seu estilo directo e o seu afán pola documentación rigorosa marcaron o seu quefacer diario.
O xornalista e escritor Julio Picatoste, autor do texto que hoxe lembra a figura de Franco, evoca encontros na terraza do Don Gregorio e a xenerosidade do homenaxeado ao participar en presentacións e proxectos culturais. Eses episodios, di Picatoste, mostran a un profesional atento e a un conversador cargado de anécdotas.
Franco tamén deixou testemuños sorprendentes sobre a súa vida anterior: contou a amigos que, como membro do Corpo de Operacións Especiais, foi un dos catro soldados que velaron durante unha noite o cadáver do ditador no Palacio Real. Historias coma esa alimentaron a súa lenda persoal e fortaleceron a fascinación polo seu pasado.
Crítica ao xornalismo xudicial e legado profesional
Nos seus últimos anos manifestou unha preocupación constante polo estado do xornalismo xudicial. Denunciaba a tendencia ás filtracións e a ausencia de documentación seria en moitas coberturas. Consideraba que ese desequilibrio danaba a esencia informativa e esixía un retorno ás fontes e ao traballo de arquivo.
«Xornalistas e xuíces mirámonos sempre de esguello… mirámonos sempre de fronte, e de xeito franco»
Os seus colegas destacan, ademais, o seu exquisito dominio da lingua e unha ironía fina que aparecía en momentos inesperados. Esa mestura de rigor e bo humor converteu moitas das súas pezas en lectura obrigada para os interesados na vida pública de Vigo.
A noticia do seu falecemento xerou reaccións no ámbito local, onde moitas voces lembran a súa entrega ao oficio e o seu estímulo a xeracións máis novas. Para varios profesionais foi un mentor informal que ensinaba, co exemplo, a paciencia na investigación e o respecto polos feitos.
En ausencia de datos sobre os actos fúnebres no momento desta publicación, colegas e amigos comezaron a organizar encontros para lembrar a súa figura e a súa obra. As páxinas nas que escribiu quedarán como testemuño dunha carreira sostida polo interese pola cidade e pola honestidade informativa.
O xornalismo galego perde hoxe a un dos seus cronistas máis recoñecibles. A súa forma de abordar a noticia —rápida, axustada e cun punto de ironía— seg
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.