Fernando Franco, cronista emblemático de Vigo, faleceu o 16 de marzo de 2026 na cidade que tanto retratou, despois dunha longa enfermidade que afrontou con discreción. A súa morte pon punto final a unha carreira marcada pola crónica urbana, a participación na Movida viguesa dos anos oitenta e un estilo persoal que combinaba bohemia e profesionalidade. Moi querido nos círculos culturais e xornalísticos locais, Franco foi recordado pola súa habilidade para converter anécdotas cotiás en retratos precisos da cidade. Os seus amigos e colegas destacan tamén o seu carácter sociable e a súa inagotable curiosidade pola vida nocturna e polos seus personaxes.
Franco era un xornalista de pulso sereno e unha voz recoñecible nas páxinas locais. Cunha prosa ás veces distraída e sempre afiada, conseguiu trazar retratos de Vigo e da súa xente con unhas poucas frases que quedaban para a memoria. Durante décadas a súa columna e os seus reportaxes foron lectura obrigada para quen seguía a vida cultural e social da cidade. A súa figura movíase con naturalidade entre a noite e o día, como quen sabe atopar historias en ambos ámbitos.
Nos últimos dous anos, segundo achegados, viviu a súa enfermidade con certa indiferenza pública: continuou saíndo, escribindo e reuníndose con amigos sen lle outorgar ao cancro o protagonismo absoluto na súa vida. Esa actitude, mestura de distancia e elegancia, foi interpretada por quen o coñecía como unha forma de preservarse e de manter intacto o seu universo creativo. A súa desaparición xerou mostras de dor no ámbito xornalístico e cultural galego.
Un cronista da Movida e da cidade
Franco foi un dos cronistas da Movida viguesa dos anos oitenta, unha época de intensa efervescencia musical e cultural na que participou activamente. Os seus traballos daquela, escritos con ironía e cariño, quedaron como documento imprescindible para entender aquel movemento estritamente local. A sinceridade das súas observacións e a riqueza das súas anécdotas converten os seus textos en material de interese para quen estuda a socioloxía cultural da época.
Nos seus percorridos pola cidade coñecía cada recuncho, tanto os ocultos como os máis visibles. Era un mapa vivo de Vigo: bares, prazas, personaxes e escenas foron retratados pola súa pluma cunha mestura de afecto e exactitude. Non eran meros apuntes: eran fotografías literarias que preservaron a memoria urbana de varias xeracións. Esa capacidade para fixar o detalle valeulle o agarimo de lectores e colegas por igual.
«tiña que erguerse ás oito para escribir un artigo inaplazable»
O home detrás do cronista
Quen o tratou lembra ademais o seu habitual sentido do humor e certa pose dandi, que asumía con naturalidade e sen afectación. Ríase con frecuencia do seu parecido físico co cantautor Joaquín Sabina, unha broma que compartiu moitas veces en tertulias e mesas de bar. Era tamén o tipo de persoa que esquecía con regularidade onde aparcaba o coche e logo mobilizaba unha ampla rede de amigos ata recuperalo: unha anécdota que, lonxe de irritalo, alimentaba a súa lenda persoal.
Na noite viguesa, segundo testemuños publicados, recreaba ese aire de bar nocturno que lembra ao mítico cadro de Edward Hopper, cambiando Nueva York por Vigo e mantendo a mesma capacidade de observación. A súa presenza na cidade foi, ata o final, parte da súa forma de vida: alternaba o oficio coa compañía e a mirada atenta. Non era estraño velo en cafés, redaccións ou actos culturais, sempre disposto a conversar e a escoitar.
Os seus escritos, que el mesmo definía nalgúns momentos con ironía como «moderneces de papel», preservan hoxe a forza dunha crónica que combina memoria e actualidade. Moitos agardan que os seus textos sexan revisados por estudosos que queiran reconstruír a Movida e o Vigo de finais do século XX. Nese legado literario e xornalístico reside boa parte da súa contribución pública.
«moderneces de papel»
A noticia da súa morte activou recordos e recoñecementos entre xornalistas, escritores e amigos que subliñan a súa xenerosidade persoal e a súa profesionalidade. Máis alá da súa figura pública, resaltan a súa capacidade para facer sentir importante a quen conversaba con el, un rasgo que explica a ampla rede de afectos que o rodeou ata o final. A súa forma de entender o tempo —con xornadas que parecían multiplicarse— é parte da lenda que agora se lamenta.
A súa desaparición deixa un oco na crónica local e na vida cultural de Vigo. Queda a súa obra escrita, as súas anécdotas e a lembranza dun xornalista que soubo combinar oficio e vivencia coa mesma naturalidade coa que percorría as rúas da cidade que amou.
