Nunha xornada final do Seis Nacións marcada pola tensión e polos cambios de guión, Francia proclamouse campioa tras vencer a Inglaterra por 48-46 cunha patada de último segundo no Stade de France. O partido, que tivo lugar o sábado en París, quedou decidido cando unha acción culminante no tempo engadido deu a vitoria aos galos e frustróu aos ingleses e, por momentos, a unha Irlanda que creu ter o torneo na man. Na mesma xornada, Irlanda consolidou o seu dominio rexional ao conquistar a Triple Coroa.

O broche final en París foi unha patada executada cando o cronómetro xa expirara, que permitiu aos locais selar o marcador e levarse o torneo. O encontro foi unha montaña rusa de emocións, con alternancia no liderado e ensaios espectaculares que mantiveron aos afeccionados en vilo durante os 80 minutos. O resultado non só decide o título, senón que tamén resume a imprevisibilidade deste Seis Nacións.

O triunfo francés atopou na figura de Thomas Ramos o momento decisivo, pero o ataque galo apoiouse durante todo o partido na efectividade da súa liña exterior e na capacidade para castigar os espazos que lles deixou Inglaterra. A defensa británica amosou solidez nos contactos, aínda que non lle chegou para neutralizar varios arreóns en campo contrario.

Un final agónico en París

A victoria local tivo como protagonista destacado ao ala Bielle-Biarrey, que sumou ensaios de forma continua; foi autor de catro ensaios que desataron a euforia no Stade de France. As súas incursións en espazos libres e a rapidez nos apoios permitiron a Francia manter a resposta ofensiva cada vez que Inglaterra recortaba diferenzas. A capacidade do xogador para aparecer nos momentos clave marcou a diferenza nun partido con moitas transicións.

Inglaterra, pola súa parte, exhibiu a dureza física que se lle esixe: dominou melés e mauls en fases do partido, e chegou a dar a sensación de controlar o encontro en varias fases. Xogadores como Raebuck e Cadan Murley aportaron dinamismo na liña, mentres que un maul culminado cun ensaio de Ollie Chessum puxo en pé á afección visitante en distintos intres. Esa alternancia provocou que, a falta de segundos, Irlanda chegase a crer que era a campioa do Seis Nacións.

Con todo, a última acción alterou a clasificación: a patada final de Ramos privou a Inglaterra de consumar a remontada completa e deixou aos afeccionados e aos equipos rivais atónitos pola maneira en que se decantou o título. Nun torneo tan apretado, unha soa acción individual bastou para modificar o destino do campeonato.

As consecuencias: Francia campioa e Irlanda coa Triple Coroa

Máis aló do dramatismo en París, a xornada deixou a Irlanda celebrando a Triple Coroa, o honor que se obtén ao impoñerse ás outras tres nacións británicas. Esa recompensa confirma a consistencia do equipo irlandés ao longo do torneo, pese a que no último suspiro do partido en Francia chegou a pensar que podía ser o gañador do campeonato.

O título de Francia supón un espaldarazo para o proxecto galo, que foi recuperando solvencia en ataque e amosando recursos para resolver partidos ao límite. Para Inglaterra, a sensación é agridulce: houbo fases de gran rendemento, especialmente no xogo de contacto, pero faltou a claridade defensiva necesaria en momentos puntuais para levarse o triunfo.

Os adestradores e as plantillas afrontarán agora as semanas seguintes con lecturas distintas: Francia celebra o título e deberá consolidar o traballo, mentres que os ingleses esixirán respostas en aspectos físicos e tácticos. Irlanda, coa Triple Coroa no seu palmarés, respira confianza e suma argumentos para manter a súa candidatura en competicións futuras.

A última xornada do Seis Nacións quedará na memoria pola súa intensidade e pola maneira en que se resolveu o torneo, cun final de película en París. Afeccionados, xogadores e técnicos xa miran aos próximos compromisos internacionais coa lección aprendida de que, neste rugby moderno, calquera momento pode resultar decisivo.