Nunha xornada final do Seis Nacións marcada pola tensión e polos cambios de guión, Francia proclamouse campioa tras vencer a Inglaterra por 48-46 cunha patada de último segundo no Stade de France. O encontro, que tivo lugar o sábado en París, decidiuse cando unha acción culminante no tempo engadido deu a vitoria aos franceses e frustró aos ingleses e, por momentos, a unha Irlanda que chegou a crer ter o torneo nas mans. Na mesma xornada, Irlanda consolidou o seu dominio rexional ao conquistar a Triple Coroa.
O broche final en París foi unha patada executada cando o cronómetro xa expirara, que permitiu aos locais selar o marcador e levarse o torneo. O encontro foi unha montaña rusa de emocións, con alternancia no liderado e ensaios espectaculares que mantiveron aos afeccionados en vilo os 80 minutos. O resultado non só decide o título, senón que tamén resume a imprevisibilidade deste Seis Nacións.
O triunfo francés atopou na figura de Thomas Ramos o momento decisivo, pero o ataque francés apoiouse durante todo o partido na efectividade da súa liña exterior e na capacidade para castigar os espazos que lles deixou Inglaterra. A defensa británica amosou solidez nos contactos, aínda que non lle alcanzou para neutralizar varios arreóns en campo contrario.
Un final agónico en París
A vitoria local tivo un protagonista destacado no ala que sumou ensaios de forma continuada, Bielle-Biarrey, autor de catro ensaios que desataron a euforia no Stade de France. As súas incursións en espazos libres e a rapidez nos apoios permitiron a Francia soster a resposta ofensiva cada vez que Inglaterra recortaba diferenzas. A capacidade do xogador para aparecer nos momentos clave marcou a diferenza nun partido con moitas transicións.
Inglaterra, pola súa parte, exhibiu a dureza física que se lle esixe: dominou melés e mauls en fases do partido, e chegou a dar a sensación de controlar o encontro en diversos momentos. Xogadores como Raebuck e Cadan Murley achegaron dinamismo na liña, mentres que un maul culminado cun ensaio de Ollie Chessum puxo en pé á afección visitante en varios intres. Esa alternancia provocou que, a falta de segundos, Irlanda chegase a crer que era a campioa do Seis Nacións.
Con todo, a última acción alterou a clasificación: a patada final de Ramos privou a Inglaterra de consumar a remontada completa e deixou afeccionados e equipos rivais atónitos pola forma en que se decantou o título. Nun torneo tan axustado, unha soa acción individual bastou para modificar o destino do campionato.
As consecuencias: Francia campioa e Irlanda coa Triple Coroa
Máis aló do dramatismo en París, a xornada deixou a Irlanda celebrando a Triple Coroa, o honor que se obtén ao impoñerse ás outras tres nacións británicas. Esa recompensa confirma a consistencia do equipo irlandés ao longo do torneo, a pesar de que no último suspiro do partido en Francia chegou a pensar que podería ser gañador do campionato.
O título de Francia supón un espaldarazo para o proxecto francés, que foi recuperando solvencia en ataque e amosando recursos para resolver partidos ao límite. Para Inglaterra, a sensación é agridoce: houbo fases de gran rendemento, especialmente no xogo de contacto, pero faltou a claridade defensiva necesaria en momentos puntuais para levarse o triunfo.
Adestradores e plantillas afrontarán agora as semanas seguintes con leituras distintas: Francia celebra o título e deberá consolidar o traballo, mentres que os ingleses esixirán respostas en aspectos físicos e tácticos. Irlanda, coa Triple Coroa no seu palmarés, respira confianza e suma argumentos para manter a súa candidatura en competicións futuras.
A última xornada do Seis Nacións.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.