Cemiterio de coches na rúa Quintián no Ponte

Os veciños da rúa Quintián, no barrio do Puente de Ourense, veñen denunciando durante anos a aparición dun improvisado cemiterio de vehículos que, segundo apuntaba na hemeroteca de La Región en 1976, ocupa un solar privado e parte dun terreo próximo á vía da Renfe. O abandono de coches e a acumulación de chatarra á intemperie terían xerado malos cheiros, risco para a integridade dos inmobles colindantes e unha praga de ratas que afecta ás vivendas próximas. As queixas públicas remontanse a incidentes graves, coma un incendio en xullo de 1974 que obrigou á intervención dos bombeiros, e a unha petición formal asinada por vinte veciños en decembro de 1975.

Os relatos da época describen un espazo sen o peche regulamentario nin as medidas mínimas de seguridade esixibles en solo urbano. Nese solar particular, día tras día, amontoábanse coches en desuso e centos de quilos de chatarra expostos á intemperie, o que incrementaba a percepción de abandono e amplificaba o impacto sanitario e estético sobre o barrio. A proximidade a vivendas e á infraestrutura ferroviaria convertía a situación nun problema de convivencia con consecuencias prácticas, desde a proliferación de roedores ata o temor de danos maiores se se repetían incendios.

O incendio do 7 de xullo de 1974, segundo a crónica da época, foi un momento de alarma que puxo de manifesto os riscos reais desa acumulación de material inflamable. A actuación dos bombeiros evitou danos maiores nas construcións próximas, pero non resolveu a raíz do problema: a presenza continuada de chatarras e vehículos inservibles nun entorno residencial. A impunidade coa que se operaba nese solar levou aos veciños a organizarse e, o 11 de decembro de 1975, presentar un escrito colectivo ao Concello para reclamar solucións.

Unha comisión de cidadáns chegou incluso a entrevistarse co alcalde aproximadamente un mes antes desa data, segundo recolle a nota xornalística, e regresou con promesas entusiastas que, con todo, non se traduciron en actuacións concretas. Os afectados insistían en que as autoridades municipais debían ordenar o peche, esixir a retirada dos vehículos e aplicar medidas de desratización, pero queixábanse da lentitude da resposta administrativa. A sensación de desleixo potenciou a indignación veciñal e a percepción de que ese solar se convertera nun elemento degradante para o contorno.

Desde o punto de vista sanitario e de seguridade, a acumulación de graxas industriais e pezas mecánicas oxidadas aumentaba o mal cheiro e a posibilidade de filtracións tóxicas, mentres que os nenos do barrio corrían o risco de xogar entre ferros que, ademais de cortantes, estaban expostos á intemperie. A falta de medidas de control e a ausencia dun peche axeitado convertían o espazo nun reclamo para animais e persoas que non respectaban ningunha norma, o que, a xuízo dos veciños, requiría a intervención urxente dos servizos municipais e de saúde pública.

Legalmente, a existencia dun vertedoiro destas características en solo urbano plantea cuestións sobre a competencia municipal e a obriga de executar as normas de urbanismo e salubridade. A proximidade de terreos propiedade da Renfe engade unha capa complexa ao problema, porque a delimitación de responsabilidades entre propietarios particulares, a compañía ferroviaria e o Concello pode atrasar as solucións. Na crónica de 1976 observábase, en todo caso, unha carencia de actuacións efectivas por parte das autoridades responsables.

Xunto á noticia do cemiterio de coches, a hemeroteca recolle tamén outros episodios da cidade naquela mesma época, como a primeira exposición da escultora F. Castro de Villanueva no Liceo Recreo Orensano, onde presentou 37 figuras de barro inspiradas