Enxeñeiros de Australia presentaron en marzo de 2026 un método para ocultar transmisións de información que, segundo os seus autores, queda camuflado no brillo térmico do entorno e resulta practicamente indetectable con cámaras infravermellas convencionais. O traballo, desenvolvido por equipos da Universidad de Nueva Gales del Sur e da Universidad de Monash, emprega un fenómeno coñecido como luminiscencia negativa para que a emisión pase por ruído de fondo, o que podería transformar a seguridade en sectores como a defensa, a banca e a privacidade dixital. Os investigadores sosteñen que a técnica non só cifra o contido senón que intenta agochar a propia existencia da comunicación.

A clave do sistema son dispositivos denominados díodos termorradiativos que poden alternar moi rápido entre estados con emisión térmica reducida e estados normais, modulando así unha sinal na banda do infravermello medio. Iso permite superpoñer información sobre o que a simple vista semella unha fluctuación térmica aleatoria. Só un receptor deseñado especificamente para detectar eses patróns pode reconstruír a mensaxe, explican os autores do estudo publicado na revista Light: Science & Applications.

No traballo, asinadon entre outros por Michael P. Nielsen, os prototipos lograron taxas de transmisión da orde de 100 kilobytes por segundo en condicións de laboratorio. Os científicos sinalan que, con melloras nos emisores e nos materiais, a velocidade podería escalar a megabits ou mesmo gigabits por segundo no futuro. O artigo inclúe ademais a análise teórica necesaria para equilibrar emisións positivas e negativas e conseguir que a sinatura radiativa sexa indistinguible do entorno.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Para fabricar esas primeiras unidades empregáronse semicondutores como o telururo de cadmio e outros compostos a base de mercurio, materiais habituais en detectores infravermellos, aínda que o equipo admite explorar alternativas con menor impacto químico. A estratexia supón unha dobre capa de protección: o contido da mensaxe queda cifrado e, ao mesmo tempo, a comunicación intégrase no “ruído” térmico, dificultando a súa localización incluso antes do descifrado. Esa característica diferenza este enfoque das técnicas tradicionais de criptografía que só actúan sobre o contido.

As aplicacións potenciais son amplas e sensibles. Na defensa permitiría enlaces imperceptibles; no sector financeiro, transferir claves ou datos críticos cunha pegada mínima; e no ámbito civil, mellorar a privacidade nas comunicacións críticas. Non obstante, os propios investigadores recoñecen as implicacións de uso indevido: unha tecnoloxía que dificulta a detección pasiva pode ser atractiva para actores que desexen evadir controis ou vixilancia.

En termos prácticos, a técnica aínda afronta limitacións claras. Os experimentos desenvolvéronse en laboratorio, sobre distancias e condicións controladas, polo que factores como a absorción atmosférica, a variabilidade térmica do entorno e o ruído de fondo en escenarios reais poden reducir a súa eficacia. Ademais, a necesidade dun receptor afinado e sincronizado co emissor presenta retos de implantación e despregamento en sistemas existentes.

Os autores subliñan que trátase dunha proba de concepto que abre liñas de investigación en materiais, deseño de díodos e protocolos de comunicación, pero que fará falta un traballo substancial para integralo con esquemas criptográficos e redes actuais. Tamén advirten sobre a necesidade de marcos legais e normas técnicas que contemplen aplicacións duais, dado o potencial uso malicioso de canles difíciles de detectar.

A publicación xa acendeu o debate na comunidade científica e en foros de seguridade: mentres algúns valoran o avance como un paso relevante cara a comunicacións máis seguras, outros reclaman estudos independentes sobre posibles contramedidas e sobre o impacto medioambiental e sanitario dos materiais empregados. En Galicia, onde a ciberseguridade e as infraestruturas portuarias e financeiras son cuestións estratéxicas, os responsables políticos e empresariais seguen con interese desenvolvementos que poidan alterar a xestión de riscos e a protección de datos.

De agora en adiante, a investigación deberá demostrar a súa viabilidade fóra do laboratorio e responder a preguntas técnicas e éticas. Se se cumpren as previsións dos autores, a técnica de luminiscencia negativa podería converterse nunha ferramenta poderosa para blindar información sensible, pero a súa adopción esixirá, do mesmo xeito, controis e normas para evitar que a invisibilidade tecnolóxica se converta nun risco público.