Enxeñeiros de Australia presentaron en marzo de 2026 un método para ocultar transmisións de información que, segundo os seus autores, queda camuflada no brillo térmico do entorno e resulta practicamente indetectable con cámaras infravermellas convencionais. O traballo, desenvolvido por equipos da Universidade de Nova Gales do Sur e da Universidade de Monash, utiliza un fenómeno coñecido como luminescencia negativa para que a emisión pase por ruído de fondo, o que podería transformar a seguridade en sectores como a defensa, a banca e a privacidade dixital. Os investigadores sosteñen que a técnica non só cifra o contido senón que tenta agochar a propia existencia da comunicación.
A clave do sistema son dispositivos denominados diodos termorradiativos que poden alternar moi rápido entre estados con emisión térmica reducida e estados normais, modulando así un sinal na banda do infravermello medio. Iso permite sobrepor información sobre o que a simple vista semella unha fluctuación térmica aleatoria. Só un receptor deseñado especificamente para detectar eses patróns pode reconstruír a mensaxe, explican os autores do estudo publicado na revista Light: Science & Applications.
No traballo, asinado entre outros por Michael P. Nielsen, os prototipos lograron taxas de transmisión da orde de 100 kilobytes por segundo en condicións de laboratorio. Os científicos sinalan que, con melloras nos emisores e nos materiais, a velocidade podería escalar a megabits ou mesmo gigabits por segundo no futuro. O artigo inclúe ademais o análise teórico necesario para equilibrar emisións positivas e negativas e conseguir que a sinatura radiativa sexa indistinguible do entorno.
Para fabricar esas primeiras unidades empregáronse semiconductores como o telururo de cadmio e outros compostos a base de mercurio, materiais habituais en detectores infravermellos, aínda que o equipo admite explorar alternativas con menor impacto químico. A estratexia supón unha dobre capa de protección: a mensaxe cifrae e, ao mesmo tempo, a comunicación intégrase no “ruído” térmico, dificultando a súa localización mesmo antes do descifrado. Esa característica diferenza este enfoque das técnicas tradicionais de criptografía que só actúan sobre o contido.
As aplicacións potenciais son amplas e sensibles. Na defensa permitiría enlaces imperceptibles; no sector financeiro, transferir chaves ou datos críticos cunha pegada mínima; e no ámbito civil, mellorar a privacidade en comunicacións críticas. Non obstante, os propios investigadores recoñecen as implicacións de uso indebido: unha tecnoloxía que dificulta a detección pasiva pode ser atractiva para actores que desexen evadir control ou vixilancia.
En termos prácticos, a técnica aínda afronta limitacións claras. Os experimentos desenvolvéronse en laboratorio, sobre distancias e condicións controladas, polo que factores como a absorción atmosférica, a variabilidade térmica do entorno e o ruído de fondo en escenarios reais poden reducir a súa eficacia. Ademais, a necesidade dun receptor afinado e sincronizado co emisor supón retos de implementación e despregamento en sistemas existentes.
Os autores subliñan que trátase dunha proba de concepto que abre liñas de investigación en materiais, deseño de diodos e protocolos de comunicación, pero que fará falta un traballo substancial para integralo con esquemas criptográficos e redes actuais. Tamén advirten sobre a necesidade de marcos legais e normas técnicas que contemplen aplicacións de dobre uso, dado o potencial uso malicioso de canles difíciles de detectar.
A publicación acendeu xa o debate na comunidade científica e en foros de seguridade: mentres algúns valoran o avance como un paso relevante cara a comunicacións máis seguras, outros reclaman estudos independentes sobre posibles contramedidas
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.