A Guardia Revolucionaria de Irán respondeu este martes, 10 de marzo de 2026, ao presidente estadounidense Donald Trump asegurando que dispón de capacidade para ampliar o conflito e que os seus mísiles son «máis potentes» que ao inicio das hostilidades. O comunicado, difundido pola axencia oficial Fars, chega despois de que a Casa Blanca proclamase o suposto declive da capacidade militar iraniana e de que aumentasen as tensións no Golfo Pérsico. No texto, as forzas iranianas advirten que decidirán cando e como rematará a guerra, e anuncian medidas sobre o tráfico petrolífero na rexión. A resposta sitúa de novo en primeiro plano o risco dunha escalada aberta entre Teherán e Estados Unidos.

A nota da Guardia Revolucionaria subliña que, fronte ás declaracións de Washington, Irán pode ampliar as operacións militares se o considera necesario e que a seguridade «debe ser para todos ou a inseguridade para todos». A axencia Fars recolleu a advertencia en termos contundentes: a forza de élite reivindica ter mellorado a capacidade dos seus mísiles en alcance, volume e potencia das ogivas desde que comezaron os enfrontamentos. O énfase na capacidade ofensiva pretende, segundo analistas consultados por axencias, disuadir novas accións contra infraestruturas iranianas ou contra os aliados de Teherán na rexión.

Horas antes da réplica iraní, a Administración estadounidense afirmara que a guerra con Irán estaba «prácticamente terminada» e que Teherán perdera capacidades navais, de comunicación e aéreas. A resposta iraní cualificou esas aseveracións como falsas e, no seu comunicado, acusou o mandatario de buscar unha saída mediática á presión que afrontan as tropas estadounidenses na zona. O choque retórico pon de manifesto a distancia entre as apreciacións de ambas capitais e complica as marxes para unha desescalada diplomática inmediata.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

No documento oficial, a Guardia Revolucionaria especifica que os seus mísiles agora dispoñen de maior potencia e que algunhas ogivas superan a tonelada de peso, ademais de advertir do emprego de drones e doutras capacidades balísticas. Tamén sinalou que buques de guerra estadounidenses mantéñense a «máis de 1.000 kilómetros» da zona por temor aos mísiles e aos vehículos aéreos non tripulados iranianos, unha circunstancia que, se se confirmase, explicaría parte do despregamento e das rutas alternativas adoptadas pola flota aliada. Estas afirmacións non puideron ser comprobadas de forma independente por correspondentes na rexión.

A Guardia Revolucionaria centrou outra parte da súa advertencia no estreito de Ormuz, paso estratéxico polo que sae do Golfo Pérsico boa parte do petróleo e do gas licuado do mundo. O comunicado reiterou que, se Estados Unidos e Israel prosiguen o que Irán considera agresións contra a súa poboación e infraestruturas, Teherán non permitirá a exportación dun só litro de petróleo «á parte hostil e os seus socios ata novo aviso». O bloqueo ou a interrupción sostida do tráfico en Ormuz tería efectos inmediatos sobre os mercados enerxéticos e a seguridade marítima global.

O estreito de Ormuz é unha arteria esencial do comercio enerxético: arredor do 20% do cru mundial transita por ese corredor, ademais de partidas de gas natural licuado. Desde o inicio do conflito, o tráfico mercante na zona viu afectado, con cambios de rutas e atrasos que xa encarecen o transporte e alimentan a incerteza dos mercados. Portos, compañías navieiras e aseguradoras seguen de preto calquera anuncio iraniano que poida traducirse en operacións para impedir ou interferir os envíos.

En clave rexional, a escalada retórica e as reiteradas ameazas condicionan a resposta de aliados e veciños. Estados do Golfo, Israel e a Unión Europea observan con preocupación a posibilidade de que unha confrontación local derive en accións militares máis amplas ou en ataques a instalacións enerxéticas. Analistas militares apuntan que calquera intento de controlar físicamente o estreito por parte dunha potencia externa conlevaría un alto risco de enfrontamento directo con mísiles e drones, aumentando a factura humanitaria e económica da crise.

As declaracións de Teherán e as de Washington prodúcense nun contexto de difícil verificación sobre o terreo e con poucos canais de diálogo abertos entre as partes. Mentres tanto, as compañías navieiras continúan desviando rutas e algunhas navieiras internacionais reduciran a súa presenza na zona. A realidade é que, aínda que as grandes potencias fagan anuncios triunfalistas, o principal prexudicado pola prolongación do conflito seguirá sendo o comercio global e a estabilidade enerxética, e a data e a forma do fin das hostilidades quedan, por agora, en mans dos actores armados.