Keir Starmer chegou a Downing Street tras as eleccións de xullo de 2024, pero o seu liderado no Partido Laborista descríbese cada vez máis como desdibuxado e carente dunha identidade clara. En menos de dous anos, a súa xestión xerou críticas por priorizar a moderación e a xestión sobre un proxecto político definido, o que, segundo varios analistas, explica a súa limitada conexión co electorado. O fenómeno non é só retórico: os datos electorais e as comparacións con mandatos anteriores alimentan o debate sobre a súa lexitimidade e eficacia.
Nas eleccións que encumbraron aos laboristas gañou unha maioría notable de escanos na Cámara de los Comunes, con 411 escaños de 650, pero ese resultado non se traduciou nunha clara vaga de apoio popular. O partido obtivo, segundo diferentes análises, menos votos que outras candidaturas anteriores e afronta a acusación de ter triunfado máis por un reparto favorable de circunscricións que por unha adhesión masiva da cidadanía.
A percepción de falta de alma política aliméntase dun perfil persoal e profesional non precisamente carismático. Starmer, nado en Londres en 1963, é licenciado en Dereito pola Universidade de Leeds e formouse posteriormente en Oxford. A súa traxectoria pasou polo exercicio privado do Dereito, cargos institucionais e asesoramento xurídico en asuntos sensibles, como a policía en Irlanda del Norte e a Fiscalía do Reino Unido.
Unha figura sen marca política
O seu paso polas Juventudes Socialistas na xuventude e a súa posterior afinidade co chamado Novo Laborismo ilustran unha biografía política pragmática máis que ideolóxica. Moitos críticos sosteñen que esa evolución o converteu nun candidato preparado para gobernar, pero incapaz de transmitir un relato claro que identifique ao laborismo fronte ás súas alternativas.
O retorno momentáneo a posicións máis esquerdistas durante o auxe de Jeremy Corbyn é interpretado por algúns como unha mostra de oportunismo táctico máis que de convicción. Ao fin e ao cabo, o seu perfil tecnocrático e a súa aposta pola moderación deron a sensación dun liderado «pasteurizado»: seguro na xestión, pero pobre en proxecto e en paixón política.
A comparación co pasado recente do Partido Laborista intensifica o diagnóstico. Pese á ampla maioría no Parlamento, o partido non aumentou de maneira significativa a súa base electoral fronte a 2019; nalgúns recontos apúntase que obtiveron arredor de 600.000 sufragios menos que a candidatura de Corbyn, un dato que alarma a quen esixen unha lexitimidade máis sólida desde as urnas.
Desafíos e consecuencias
O principal desafío para Starmer e o seu equipo é converter a solvencia administrativa nun proxecto político que mobilice. A xestión da economía, a recalibración de políticas sociais e a resposta a crise internacionais esixen medidas concretas, pero tamén unha narrativa que explique por que esas decisións representan unha alternativa á política conservadora anterior.
Os analistas sinalan outro aspecto: a debilidade na comunicación pública. A sensación de invisibilidade política non provén unicamente de medidas impopulares, senón da incapacidade para conectar emocionalmente con amplos segmentos do electorado. Esa desconexión explica que, pese ao poder institucional, a aprobación cidadá nos sondeos non sexa contundente.
No seo do propio laborismo hai quen advirte que a moderación sen ambición pode deixar o partido vulnerable a reaccións antisistema ou a movementos que capitalicen o descontento social. Para outros, a estratexia de Starmer é consciente: consolidar a estabilidade antes de propoñer cambios máis profundos, unha aposta que podería dar froitos a medio prazo se consegue traducir técnica en narrativa política.
A sorte do primeiro ministro dependerá da súa capacidade para saír do terreo da xestión e poñer en marcha un proxecto recoñecible que explique non só o que, senón o porqué das súas políticas. Ata entón, o diagnóstico de que o seu liderado está «pasteurizado» seguirá sendo unha acusación recurrente no debate público británico.
