Este sábado o Auditorio de Lugo converteuse nunha pasarela e nun podio simbólico con motivo da XXIV edición dos Premios Mestre Mateo. A tradicional alfombra —esta vez dun vivo ton amarelo en lugar do vermello habitual— foi o escaparate dos protagonistas do audiovisual galego, deseñadores locais e pequenos xestos de protesta que marcaron a noite. Entre os estilismos máis comentados figurou o de María Mera, que apostou por un vestido que homenaxeaba ás mariscadoras e no que se coseron á man máis de 150 cunchas de berberecho.
Da artesanía á pasarela: os traxes que contaron historias
A posta en escena da gala non foi casual: o vestido de María Mera, asinado polo atelier coruñés De Los Aires, mesturou estética e memoria. As cunchas, adheridas unha a unha, devolvían ao público unha imaxe recoñecible do mundo marítimo galego, ese paisaxe que alimenta tanto o argumento de moitas producións como a identidade da rexión. Non é a primeira vez que a moda nos Mestre Mateo pretende ir máis alá do brillo: aquí reivindícase oficio.
Outros nomes da noite seguiron a mesma pauta de preferir creadores da casa. Un look asinado polo deseñador cangués Mario Lorenzo chamou a atención entre os asistentes, e o cineasta Oliver Laxe reapareceu en Lugo con unha firma ourensá, Adolfo Domínguez, repetindo a alianza estilística que o acompañou tras o seu paso polos Oscar. A presenza masiva de creadores galegos, xa sexan ateliers da Coruña, talleres de Vigo ou nomes da provincia de Pontevedra, debuxou unha noite autóctona onde a moda serve de amplificador para o sector audiovisual local.
Nun ambiente no que a visibilidade conta tanto como o propio premio, as eleccións estéticas non foron meramente estéticas. Vestidos sostibles, arranxos realizados por artesáns locais e guiños á tradición déronlle á alfombra un ton distinto ao doutros actos de alfombra vermella internacionais: aquí a prenda tamén fala de comunidade e de economía circular, dous debates que a industria cultural galega observa con atención.
Signos de protesta e pequenas grandes declaracións
Ademais do acabado e da factura dos vestidos, a gala foi escenario de mensaxes políticas sutís e simbólicas. Figuras do cine e da televisión aproveitaron a visibilidade mediática para expresar posturas a través de accesorios discretos: o rabadense Pepe Coira luciu un pin coa lenda
Non á guerra
e o actor Luis Tosar elixiu unha agulla en forma de sandía, unha alusión que nos últimos meses se converteu nun símbolo de solidariedade con Palestina. Non son xestos novos nas cerimonias culturais, pero si confirman que o folclore da alfombra non está reñido coa conciencia política.
Fontes presentes na gala sinalan que a elección destes elementos obedecía a decisións persoais máis que a coordinacións colectivas: pequenos signos que, sen grandes discursos, se suman a debates amplificados polas redes sociais. En Galicia, onde cada acto cultural se mira tamén con ollos rexionalistas, as declaracións na alfombra adquiren unha resonancia particular.
Os Mestre Mateo como termómetro do audiovisual galego
Os premios organizados pola Academia Galega do Audiovisual veñen máis de dúas décadas apuntalando un sector que medrou en calidade e ambición. Á falta dunha industria tan potente como a doutras comunidades, a escena galega teceu unha rede de festivais, coproducións e referentes que culminan nesta noite de entrega. A presenza de rostros como Beatriz Serén, Estíbaliz Veiga, Cris Iglesias ou Noelia Rey, xunto a creadores como Miguel Canalejo
