Alfredo Sellier, bisneto do fotógrafo galego, anuncia que en marzo de 2026 intentará reproducir a emblemática serie de doce imaxes que o seu antepasado, José Sellier, tomou do eclipse case total de 1912 en A Coruña. O proxecto, que busca honrar e actualizar aquel traballo pioneiro, desenvolverase en A Coruña e pretende documentar as fases do fenómeno cunha plantilla semellante á orixinal. A iniciativa combina o interese familiar pola memoria histórica co renovado despregamento técnico que permite a fotografía actual.

A serie de 1912, compoñida por unha ducia de tomas que rexistraron as distintas fases do eclipse, quedou entre as poucas imaxes daquel acontecemento que sobreviviron ata hoxe e converteronse en referencia para historiadores da fotografía e da astronomía rexional. Nunha época na que captar un suceso deste tipo requiría preparación e equipos voluminosos, a labor de José Sellier destacou pola súa anticipación e pola calidade documental das placas. O libro que recolle esas fotografías serviu de base para a idea que agora impulsa o seu descendente.

Alfredo, que ademais de fotógrafo exerce a arquitectura, explica que a súa ambición principal é reproducir a secuencia orixinal respectando a idea do seu antepasado, aínda que con ferramentas contemporáneas. Reconhece que, fronte á masa de imaxes que xenerará o fenómeno nos móbiles e cámaras de miles de persoas, a súa proposta é máis íntima e con vocación de arquivo. Pretende obter imaxes con resolución abondo para permitir recortes e comparacións coas placas antigas, non tanto competir por unha portada senón polo valor documental.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Para conseguir a serie, o promotor do proxecto planea construír unha cámara tipo caixa e empregar métodos de visión protexida para a súa familia, que tamén participará na observación. Non renuncia, con todo, a probar técnicas tradicionais: traballou con procesos en caixa escura e admite que unha toma ao modo antigo sería unha homenaxe técnica e sentimental difícil pero posíbel. Aínda así, teme que a complexidade de reproducir exactamente o procedemento de 1912 poida limitar o número de imaxes dese tipo.

No técnico, Alfredo sinala que existen sistemas moi sofisticados, como rótulas telescópicas que seguen o movemento do astro con teleobxectivos de gran potencia, pero que o seu enfoque será máis sinxelo e manexábel. A súa intención é combinar facilidade de execución con calidade suficiente para documentar as fases do eclipse e crear unha peza comparativa coas fotografías históricas. O proxecto tamén pon de relevo a evolución da fotografía: de longas exposicións e grandes placas a sensores dixitais e montaxes automatizados.

O interese pola recreación despertou certo eco entre afeccionados á historia local e á astronomía en A Coruña, onde a meteoroloxía sempre condiciona as posibilidades de observación. Os rexistros climáticos mostran a incerteza do tempo na zona para esas datas, un factor que tanto Sellier como outros organizadores teñen en conta á hora de planificar puntos de observación alternativos. A familia confía en poder reunir varias xeracións para vivir o eclipse e, ao mesmo tempo, preservar unha copia do traballo para futuros estudos.

Máis aló do compoñente persoal, a iniciativa subliña o valor patrimonial das imaxes científicas e a maneira en que a memoria fotográfica enlaza xeracións. Especialistas en patrimonio fotográfico lembran que a supervivencia das placas de 1912 non é frecuente e que proxectos como este axudan a manter viva a conexión entre prácticas técnicas pasadas e actuais. Tamén pode servir de estímulo para que arquivos e museos locais impulsen a conservación e difusión de coleccións relacionadas coa astronomía e a meteoroloxía rexional.

Sellier confía en que, aínda que será un entre moitos observadores, a recreación achegue unha perspectiva histórica e familiar que complemente o aluvión de imaxes contemporáneas. O seu plan contempla ademais a difusión dos resultados para que investigadores e o público xeral poidan comparar ambas series e valorar o legado do seu antepasado. Se as condicións o permiten, a familia pretende que a iniciativa quede rexistrada como un capítulo máis na memoria fotográfica de Galicia.