Un equipo de enxeñeiros de Australia presentou en marzo de 2026 unha técnica para transmitir datos que se mimetizan co brillo térmico do contorno, de xeito que a propia existencia da comunicación resulta difícil de detectar. Investigadores da Universidad de Nueva Gales del Sur e da Universidad de Monash desenvolveron prototipos nos que unha forma de luminiscencia negativa permite que unha sinal se mesture coa radiación infravermella ambiental, o que podería ser crucial para comunicacións sensibles en defensa, banca e protección da privacidade. A demostración, realizada en laboratorio, combina novos emisores —coñecidos como diodos termorradiativos— e receptores deseñados para extraer mensaxes que a simple vista parecen ruído térmico. Os autores sosteñen que ese camuflaxe da transferencia de información engade unha capa aínda antes do cifrado convencional.

A técnica explícase nun traballo publicado na revista Light: Science & Applications e asinado por varios investigadores do equipo; entre eles figura o autor principal Michael P. Nielsen. Segundo o estudo, a clave reside en aproveitar a chamada luminiscencia negativa: un fenómeno polo cal un dispositivo pode alternar entre estados que emiten menos radiación que o seu contorno e estados normais, creando patróns que só un receptor específico pode desentrañar. Nos experimentos de laboratorio os prototipos acadaron velocidades da orde de 100 kilobytes por segundo co equipo actual, e os autores apuntan a que con melloras en materiais e deseño a taxa podería escalar a megabits ou mesmo a gigabits por segundo.

Os ensaios fixéronse con semiconductores como o telururo de cadmio e compostos de mercurio, materiais que facilitan a modulación no infravermello medio pero plantexan problemas pola súa toxicidade. Por esa razón o grupo xa investiga alternativas menos daniñas e avalía o uso de materiais de alta condutividade, como o grafeno, para mellorar a eficiencia e a potencia de emisión. A necesidade de cambiar a materia prima responde tanto a criterios de rendemento como a esixencias prácticas para unha posible producción a maior escala e para cumprir normas ambientais e de seguridade.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

O funcionamento é sinxelo en concepto: un emisor termorradiativo «apaga» ou reduce a súa emisión respecto ao fondo térmico e logo restablécea seguindo un patrón que codifica información. Para un observador non preparado, a secuencia confúndese co ruído térmico e non sobresaí nas cámaras infravermellas convencionais, o que fai a transmisión difícil de detectar. Só un receptor con deseño e sincronización adecuados pode recuperar a sinal útil; ese requisito de exclusividade é o que converte a técnica nunha sorte de esteganografía térmica.

Os autores subliñan que esta aproximación non pretende substituír a criptografía clásica, senón complementala: mentres que o cifrado protexe o contido da mensaxe, a luminiscencia negativa busca agochar a propia presenza do fluxo de información. Esa dobre capa podería ser atractiva para forzas armadas, servizos de intelixencia ou entidades financeiras que manexan operacións de alto risco, segundo os investigadores. Ao mesmo tempo, os expertos alertan sobre o lado escuro da tecnoloxía, que podería ser explotada por actores maliciosos para comunicacións clandestinas.

A publicación inclúe unha referencia DOI e detalles experimentais que permiten reproducir o experimento en condicións controladas: Balancing positive and negative luminescence for thermoradiative signatureless communications, Michael P. Nielsen et al., Light: Science & Applications (2026), DOI: https://doi.org/10.1038/s41377-025-02119-y. A documentación técnica describe os criterios de deseño dos diodos, as frecuencias empregadas no infravermello medio e as probas de transmisión e recuperación de datos nun contorno de laboratorio controlado.

Fontes académicas contactadas por este xornal valoran a innovación como un avance importante na física aplicada e na seguridade das comunicacións, pero subliñan a distancia entre un prototipo e un despregamento operativo. A transición a sistemas comerciais requerirá resolver problemas de escalabilidade, robustez ante interferencias e seguridade do receptor, ademais de abordar as implicacións reguladoras e éticas. Tamén haberá que avaliar a detectabilidade fronte a sensores avanzados e técnicas de vixilancia cada vez máis sofisticadas.

En Galicia, onde a sociedade e as institucións públicas amosan interese crecente pola ciberseguridade, este tipo de desenvolvementos reabre o debate sobre as ferramentas dispoñibles para protexer información crítica e a necesidade de marcos normativos que regulen novas formas de comunicación indetectable. Mentres os investigadores australianos traballan en optimizar materiais e aumentar as taxas de transferencia, a comunidade tecnolóxica europea seguirá atenta ás prestacións e riscos do que algúns describen xa como a próxima fronteira do camuflaxe informativo.