En A Estrada, a principios de marzo de 2026, os obradoiros de costura na mercería Punto Doble converteronse nun punto de encontro interxeracional onde veciños de distintas idades aprenden a manexar a máquina de coser e a elaborar as súas propias pezas. A actividade, que reúne mozos, adultos e maiores, medrou pola procura de desconexión fronte ás pantallas e por un renovado interese polo feito a man. Organizadores e participantes coinciden en que detrás da moda hai unha mestura de nostalgia, sostibilidade e desexo de recuperar saberes prácticos.
O espazo, xestionado desde hai anos pola tenda local, aparece estes días cheo de mesas con máquinas antigas e eléctricas, fíos de cores e patróns caseiros. Ao fronte das clases está Gaiteiro, que explica técnicas básicas de costura e ensina desde a substitución dunha cremalleira ata a confección dunha bolsa. Os cursos, impartidos en sesións vespertinas, atraeron tanto a quen nunca cosera como a quen retoma unha afección herdada de familiares. A atmosfera é de traballo pausado: entre o zumido das máquinas e as conversacións xorde un espazo de sociabilidade práctica.
Este resurgimento da máquina de coser forma parte dunha tendencia máis ampla cara ao artesanal que xa deixou a súa pegada na fotografía analóxica e nos discos de vinilo, e agora trasládase ao téxtil. En Punto Doble explican que moitos alumnos comezaron a interesarse por reparar pezas ou confeccionar pezas únicas fronte á oferta masiva da moda rápida. A costura vese así como unha resposta á precariedade do consumo inmediato: permite alongar a vida da roupa e dar valor a obxectos con historia.
Para Gaiteiro, ensinar a coser vai máis alá de transmitir unha habilidade técnica: «Non é só coser un remate, é aprender a mirar a roupa con outros ollos e a recuperar unha paciencia que hoxe escasea», di durante unha das sesións. Engade que o taller tamén actúa como terapia colectiva: os asistentes comentan o seu día, intercambian trucos e atopan no proceso unha forma de ralentizar o ritmo. O seu método combina exercicios prácticos con pequenas pezas que se levan para casa, o que reforza a sensación de logro.
Entre as persoas que se anotaron hai estudantes de instituto, profesionais que buscan desconectar do traballo e xubiladas que recuperan técnicas de antano. Unha das asistentes, María Vázquez, conta que se anotou ao obradoiro para deixar o móbil a un lado e «voltar facer algo coas mans»: «Satisfíxome poder coser unha camisa e descubrir que podía arranxala eu mesma; ademais, aquí aprendemos unhas das outras», relata. As novas relacións que nacen no obradoiro subliñan o carácter comunitario da iniciativa, con intercambios de patróns, tecidos e experiencias.
A demanda obrigou a ampliar as prazas e a organizar máis quendas, segundo os responsables da mercería, que tamén observaron un aumento nas vendas de fíos, alfinetes e máquinas, tanto novas como de segunda man restauradas. Algunhas tendas da zona contan listas de espera e encargos de arranxos máis frecuentes que hai un par de anos. Esa actividade económica modesta contribúe a reactivar un mercado local ligado á reparación e á personalización, fronte á uniformidade das cadeas comerciais.
Ademais do aspecto práctico e económico, expertos consultados por este xornal sinalan a dimensión cultural do fenómeno: recuperar a costura implica recuperar narrativas familiares e formas de transmisión interxeracional do coñecemento. Asociacións culturais e centros cívicos de Galicia observan como estes obradoiros fomentan unha ética do coidado —do entorno, da roupa e das relacións— que conecta con movementos por unha moda máis responsable. A tendencia, por tanto, non se limita á estética; ten implicacións sociais e medioambientais.
En
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.