Preséntase dicindo: «¡Boas! Chámome Merce e vivo nunha aldea». Con ese saúdo sinxelo, Mercedes Silva, unha moza de 26 anos natural de Noia, conseguiu traducir a súa xornada de marisqueo en historias que atrapan a centos de miles de persoas en TikTok. Os seus vídeos, que mesturan humor, tradición e faena cotiá na ría de Muros‑Noia, suman audiencias que superan os tres millóns de visualizacións nalgúns clips e situaron a esta mariscadora no mapa dixital sen renunciar ao oficio.
Da aldea ao feed: a vida cotiá que engancha
Os contidos de Merce non son tutoriais fríos nin coreografías: son escenas dunha vida que, a primeira vista, parece ancorada noutra época. Vese arranxando o barco co seu pai, limpando un invernadoiro cando toca, recollendo castañas no outono e, sobre todo, faenando na ría con detalles que explican como funciona o oficio. «É a vida que escollín», di nalgúns dos seus vídeos, e esa convicción é parte do seu éxito. No seu perfil, que a audiencia coñece como Totakeki, hai espazo para a lareira, para a broma cotiá e para o respecto ás costumes locais.
O punto de inflexión chegou cun clip sobre as herbas do San Xoán que, pola súa sinxeleza, acumulou máis de 3 millóns de visualizacións. Aquela peza fíxoa volver crear contido despois dunha etapa de probas durante o confinamento. Dende entón, as súas publicacións foron atopando un público que non esperaba aprender a limpar unha ostra nin a recoñecer mariscos, pero que valora esa mestura de pedagoxía e proxemidade.
Un dos ganchos recorrentes nos seus vídeos é a frase que moitos repiten tras vela: «traballar no mar remata por poñerte os pés na terra». Non é só unha imaxe poética; Merce relata con crueza as contas do oficio, canto vale o diñeiro e canto custa gañalo. Esa honestidade, aliada a unha estética caseira e ao humor, creou unha comunidade que a segue tanto por entretemento como por curiosidade documental.
«Aparte de vivir en una aldea, también soy mariscadora. Es el trabajo más bonito del mundo, para mí es un auténtico orgullo.»
Aínda que o seu perfil supera os 300.000 seguidores e xa xera ingresos, non deixou de subirse á barca. Compaxina as xornadas nas redes con saídas de faena xunto ao seu pai, respectando os horarios de baixamar e a normativa de captura. Tamén repón temporalmente tarefas rurais menos visibles: reparar artes de pesca, limpar cobertizos ou manter o horto familiar. Esta continuidade na práctica profesional é, para moitos dos seus seguidores, a garantía de autenticidade.
Tradición e visibilidade: o marisqueo fronte ao reto xeracional
A ría de Muros‑Noia e o conxunto da comarca do Barbanza levan séculos vinculadas ao marisqueo. Hoxe, o oficio enfronta retos coñecidos: regulacións cambiantes, presión sobre os caladoiros, variacións climáticas e un problema estrutural de relevo xeracional. Nese escenario, a chegada de voces como a de Merce supón algo máis que entretemento: aporta visibilidade a unha actividade que, aínda que minoritaria nas redes fronte a outros contidos, explica o seu valor social e económico.
As confrarías e os viveiros costeiros coñecen ben a tensión entre tradición e modernidade. Amosar desde o telón da voz xuvenil como se reparten as capturas, como se asegura a sustentabilidade dos recursos ou que permisos se necesitan pode contribuír a desmitificar a profesión. Ao mesmo tempo, a repercusión dixital pon o foco en pequenos municipios e aldeas que sofren despoboación: cando unha moza decide ensinar o seu oficio diante da cámara, está a mostrar unha alternativa vital ao éxodo cara as cidades.
Non é a primeira vez que a comarca explota o seu patrimonio marítimo para atraer atención —baste lembrar as campañas locais de promoción do percebe e as feiras mariñeiras
