A sanidade galega busca frear a fuga de talentos

O sistema autonómico de saúde atravesa un desafío estrutural que vai moito máis alá das habituais listas de agarda ou da saturación puntual nas urxencias hospitalarias. O verdadeiro talón de Aquiles reside na retención do talento médico no primeiro nivel asistencial. Ante a progresiva dificultade para cubrir quendas en centros de saúde fóra do horario laboral habitual, a Administración autonómica decidiu intervir cunha batería de medidas económicas e operativas destinadas a facer máis atractiva a prestación de servizos na rede de urxencias de atención primaria.

O factor económico como ferramenta de retención

Historicamente, a dedicación a gardas e quendas de tarde ou fin de semana en centros periféricos foi vista por moitos profesionais como un desgaste innecesario fronte á opción de orientar a súa carreira cara á medicina privada ou mesmo buscar oportunidades fóra do país. A nova estratexia institucional opta por un enfoque puramente pragmático: a mellora substancial da retribución por xornada complementaria. Procúrase así equiparar o esforzo que supón renunciar a gran parte do descanso semanal cunha compensación económica que resulte verdadeiramente atractiva para o peto dos facultativos.

Neste contexto de revalorización profesional, establecese un novo marco de complementos salariais. Aqueles profesionais da medicina familiar que se comprometan a asumir un volume significativo de horas extraordinarias na rede de puntos de urxencias primarias verán incrementados os seus ingresos anuais de forma notable. Esta inxección económica non é un agasallo, senón o recoñecemento a unha dedicación intensiva que esixe unha dispoñibilidade persoal case absoluta durante boa parte do calendario laboral.

Adaptación do servizo á realidade social

Os costumes da poboación cambiaron profundamente nas últimas décadas. O concepto de xornada laboral continua, a mobilidade xeográfica e a propia estrutura familiar fan que a demanda de asistencia médica non se limite estritamente ao período comprendido entre o luns e o venres pola tarde. As urxencias domésticas, pequenas crises de saúde que non requiren a infraestrutura dun gran hospital pero si dunha rápida intervención profesional, concéntranse cada vez máis nas fins de semana.

Unha sanidade moderna non pode permitirse o luxo de operar en horario comercial cando as necesidades dos cidadáns non descansan nin entenden de calendarios festivos.

Recoñecendo esta realidade sociolóxica, a rede de atención continuada modificou a súa operativa habitual. A inclusión da mañá dos sábados no horario asistencial non é máis que o reflexo lóxico dunha sociedade que demanda respostas inmediatas fóra dos parámetros temporais tradicionais. Este alongamento do horario require, inevitablemente, un maior número de brazos e mentes dispostos a vestir a bata branca, o que reforza a necesidade apuntada anteriormente de incentivar economicamente aos cadros de persoal.

O debate de fondo: sustentabilidade e modelo sanitario

Aínda que a medida foi recibida con certo optimismo por parte daqueles que ven na mellora salarial un recoñecemento ao seu sacrificio profesional, o panorama non está exento de debate. A inxección de fondos públicos destinados a cubrir estes complementos retributivos plantea preguntas lexítimas sobre a sustentabilidade do modelo a longo prazo. É a vía económica a única ferramenta válida para garantir a viabilidade da atención primaria?