Vía da Prata atravesa a mirada dos peregrinos con menos frecuencia que antes. Os primeiros tres meses de 2026 amosan un descenso fronte á década anterior: apenas 218 persoas iniciaron o seu tránsito por esta histórica vía no que vai de ano, fronte ás 305 que pecharon ese mesmo período en 2015. É o peor comezo desde 2009 —salvando os anos de pandemia— cando se contabilizaron 170 peregrinos. Estas cifras sitúan a ruta por detrás doutras alternativas que multiplicaron a súa afluencia.
Descenso palpable: números e comparación entre rutas
Os datos acumulados entre 2015 e 2025 sinalan unha tendencia clara: mentres a maioría dos camiños a Santiago medraron, a Vía da Prata reduce o seu volume anual de transeúntes, de 9.222 a 8.837. Non é só unha caída puntual no primeiro trimestre: é a única ruta «histórica» do mapa xacobeo que rexistra retroceso na última década. En contraste, o Camiño Portugués duplicou o seu número de peregrinos, o Inglés triplicouno e o Camiño do Inverno multiplicou por dez o seu fluxo. O fenómeno máis extremo protagonízao o Portugués da Costa, que pasou de 1.474 a 89.511 peregrinos en dez anos, un crecemento de arredor de sesenta veces.
En Ourense, as cifras do inicio de ano notanse nos albergues municipais. Frente ao albergue municipal Eligio Rivas Quintas véense menos mochilas nas beirarrúas e noites máis tranquilas nas prazas próximas, segundo hospitaleiros e pequenos hostaleiros consultados. Esa menor ocupación afecta directamente ás economías locais que, en varias comarcas, combinaron turismo rural e peregrinación para soster servizos básicos.
Por que se desvía a peregrinación: factores estruturais e de moda
Para entender o retroceso hai que mirar máis alá do reconto de selos. A Vía da Prata é unha ruta antiga, de trazado romano, que atravesa o interior profundo da península. Os seus paisaxes e a súa historia atraen a quen busca soidade e arqueoloxía, pero na nova xeografía do peregrinaxe pesan outros factores: accesibilidade, promoción turística e tendencias nas redes sociais. O auge do Portugués da Costa non é casualidade; combina praias, bos accesos e unha intensa promoción internacional que transformou municipios costeiros en imáns de viaxeiros.
Ademais, o perfil medio do peregrino foi cambiando. Camiños con oferta de servizos continuos —servizo de transporte de mochilas, albergues modernos, restauración diversificada— gañan adeptos. A Vía da Prata, que en tramos atravesa comarcas moi despoboadas, sofre o problema crónico da Galicia interior: falta de servizos, dispersión da poboación e horarios do transporte público que non encaixan con etapas longas. Non é a primeira vez que a despoboación condiciona modelos turísticos; Ourense segue a ser un exemplo de como o declive demográfico influíu na capacidade de manter oferta hostaleira durante todo o ano.
A estacionalidade tamén conta. A Vía da Prata rexistra picos na primavera e no outono, pero os meses centrais do verán, con temperaturas elevadas nas chairas do interior, desaconsellan a peregrinación a moitos. Mentres tanto, as rutas costeiras amplían temporada e atraen usuarios que combinan praia e peregrinación.
Impactos locais e respostas posibles
O descenso non é inocuo. En pobos do sur da provincia os nosos entrevistados confirman noites de bares pechados e menos reservas en hostais. O efecto multiplicador do peregrino —compra en panaderías, gasolina, comidas e pernoctacións— resentese cando o fluxo cae. Por iso, responsables municipais, asociacións de alberguistas e empresarios turísticos impulsan ideas para reconectar a ruta con novos públicos: sinalización mellorada, creación de etapas con transporte a
