Laura de Chiclana, xornalista sevillana nacida en 1994, converteuse nunha referencia da reportaxe en zonas de conflito tras formarse no terreo desde os 22 anos. Actualmente cobre frontes como Ucraína e Israel e denuncia unha fenda salarial con colegas que desempeñan as mesmas tarefas.

Freelance boa parte da súa carreira, hoxe conta co respaldo de Mediaset, que lle facilita un cámara e apoio loxístico. Aínda así, insiste en que o xornalismo de guerra segue mal remunerado e que as mulleres afrontan barreiras engadidas.

## Carreira no fronte e riscos asumidos

De Chiclana comezou a cubrir conflitos con 22 anos. Comprou o seu propio chaleco antibalas e lanzouse a traballar no terreo sen moita infraestrutura detrás.

Nos últimos dous anos viviu desprazamentos continuos entre Ucraína e a Unión Europea, e agora chegou a Israel directamente desde ese país.

Cando está despregada non hai xornadas fixas: traballa días seguidos e pasa noites en vela polo ruído das explosións.

Estivo preto do fronte e viu militares e civís en situacións extremas, escenas que mesturan orgullo por chegar ata alí e unha sensación permanente de alerta.

## Condicións de traballo e apoio profesional

O xornalismo de guerra, subliña, practícase maioritariamente desde a independencia profesional: moitos son autónomos que asumen o risco e os custos.

Aínda que agora ten unha produtora principal, o seu relato enfatiza que case todo o traballo esixe esforzo loxístico e económico propios.

Mediaset: proporciónalle un cámara e apoio para contratar un fixer.

Fixer: tradutor e enlace local imprescindible para acceder a fontes e permisos.

Equipamento: en moitos casos asumido pola propia correspondente ao inicio da súa carreira.

A falta dunha estrutura estable fai que, segundo ela, o oficio estea infraremunerado en comparación co risco que implica.

## Desigualdade de xénero e recoñecemento

De Chiclana denuncia que, sendo muller e nova, debe demostrar a súa capacidade de forma constante. Esa condición leva desconfianzas e menos recoñecemento nalgúns ámbitos profesionais.

Ademais, afirma que cobra menos ca compañeiros que realizan tarefas equivalentes, algo que, segundo relata, foi sinalado por algúns colegas.

A correspondente explica que esa disparidade non só é unha cuestión económica, senón tamén de visibilidade e oportunidades.

Para avanzar, reclama máis investimento en equipos, maior apoio a xornalistas autónomos e políticas claras contra a discriminación salarial nos medios.

## Vocación, límites e proxectos

A pesar do custo persoal, De Chiclana define a súa profesión como unha mestura de atracción e sacrificio: «é preciosa e tamén brutal», podería resumirse a súa experiencia.

A vontade de contar historias e dar voz a quen sofre a guerra é o seu motor para seguir no fronte.

O seu obxectivo inmediato é dispoñer de máis recursos para afondar nas historias e chegar a zonas onde a cobertura é escasa.

Reitera a necesidade de dignificar economicamente o oficio e de crear condicións que garantan seguridade e equidade para todas e todos os profesionais.

[CATEGORÍA: internacional]