Laura de Chiclana, reporteira de guerra: "Gano menos

Laura de Chiclana, xornalista sevillana nacida en 1994, converteuse nunha referencia do reporterismo en zonas de conflito tras formarse no terreo desde os 22 anos. Actualmente cobre frontes como Ucraína e Israel e denuncia unha fenda salarial con colegas que desempeñan as mesmas labores.

Traballando como freelance boa parte da súa carreira, hoxe conta co respaldo de Mediaset, que lle facilita un cámara e apoio loxístico. Aínda así, insiste en que o xornalismo de guerra segue mal remunerado e que as mulleres afrontan barreiras engadidas.

Carreira no fronte e riscos asumidos

De Chiclana comezou a cubrir conflitos con 22 anos. Comprou o seu propio chaleco antibalas e lanzouse a traballar no terreo sen moita infraestrutura detrás.

Nos últimos dous anos viveu desprazamentos continuos entre Ucraína e a Unión Europea, e agora chegou a Israel directamente desde ese país.

Cando está despregada non hai xornadas fixas: traballa días seguidos e pasa noites en vixilia polo ruído das explosións.

Estivo preto do fronte e viu militares e civís en situacións extremas, escenas que mesturan orgullo por chegar alí e unha sensación permanente de alerta.

Condicións de traballo e apoio profesional

O xornalismo de guerra, subliña, practícase maioritariamente desde a independencia profesional: moitos son autónomos que asumen o risco e os custos.

Aínda que agora conta cunha produtora principal, o seu relato enfatiza que case todo o traballo esixe esforzo loxístico e económico propios.

Mediaset: préstalle un cámara e apoio para contratar un fixer.

Fixer: tradutor e enlace local imprescindible para acceder a fontes e permisos.

Equipamento: nalgúns casos asumido pola propia corresponsal ao inicio da súa carreira.

A falta dunha estrutura estable fai que, segundo ela, o oficio estea infraremunerado en comparación co risco que implica.

Desigualdade de xénero e recoñecemento

De Chiclana denuncia que, sendo muller e nova, debe demostrar a súa capacidade de forma constante. Esa condición conleva desconfianzas e menos recoñecemento nalgúns entornos profesionais.

Ademais, afirma que cobra menos que compañeiros que realizan tarefas equivalentes, algo que, segundo relata, foi sinalado por algúns colegas.

A corresponsal explica que esa disparidade non só é unha cuestión económica, senón tamén de visibilidade e oportunidades.

Para avanzar, reclama máis investimento en equipos, maior apoio a xornalistas autónomos e políticas claras contra a discriminación salarial nos medios.

Vocación, límites e proxectos

A pesar do custo persoal, De Chiclana define a súa profesión como unha mestura de atracción e sacrificio: «é fermosa e tamén brutal», poderiamos resumir a súa experiencia.

A vontade de contar historias e de dar voz a quen sofre a guerra é o seu motor para seguir no fronte.

O seu obxectivo inmediato é dispor de máis recursos para profundar nas historias e chegar a zonas onde a cobertura é escasa.

Reitera a necesidade de dignificar economicamente o oficio e de crear condicións que garantan seguridade e equidade para todas e todos os profesionais.