Lola Herrera con Jordi Évole sobre a morte aos 90 anos

Lola Herrera, con 90 anos, sentouse con Jordi Évole no espazo televisivo ‘Lo de Évole’ (laSexta) para repasar a súa traxectoria e falar sen rodeos sobre a vellez e a morte. A actriz explicou que segue traballando con intensidade, que superou un medo profundo a morrer grazas á axuda profesional e que ten moi claras as súas condicións para unha despedida: non prolongar a vida artificialmente e marcharse cando xa non estea ben.

## Entrevista e reflexións sobre a morte

Herrera recoñeceu que, a pesar da idade, mantén unha rutina laboral activa e pracer polo oficio.

Dixo que aprender a relaxarse lle levou tempo e que, aínda que a súa pel e o seu descanso o agradecen, a súa vida estivo marcada polo traballo.

Na conversa admitiu ter pasado por unha etapa de pánico ante a morte e buscar axuda psiquiátrica para afrontalo. Esa terapia, segundo explicou, lle permitiu recuperar a calma.

Os seus desexos sobre a despedida son taxantes e enumerounos con claridade:

• Non ser conectada a máquinas para manterse con vida artificialmente.
• Non desexar homenaxes póstumas en teatros nin despedidas públicas forzadas.
• “Marchar cando non estea ben” foi a formulación coa que resumiu a súa vontade.

Herrera subliñou que lle encanta meterse na pel doutros personaxes e que ese pracer profesional segue a motivala cada día.

## Infancia na posguerra e memoria

A actriz repasou recordos da súa infancia marcada pola Guerra Civil e a posguerra.

Contou que medrou nun entorno no que o loito e o medo foron habituais e que dous dos seus tíos foron fusilados durante o conflito.

A pesar da dureza, Herrera relatou que nas casas tamén había espazo para a música e a ledicia, elementos que acompañaron a súa formación humana e artística.

O seu testemuño conecta coa memoria dunha xeración que viviu a perda e a precariedade e que, aínda así, sostivo a vida cultural e familiar en tempos difíciles.

## Carrera, presente e vontade persoal

Con máis de seis décadas sobre as táboas e a pantalla, Herrera segue sendo, segundo as súas palabras, unha intérprete activa que goza do proceso creativo.

Recoñeceu non terse coidado en exceso ao longo da vida, pero amosou orgullo pola súa entrega profesional.

Sobre a política ou as figuras públicas, a conversa tamén rozou eses temas, aínda que foi a súa mirada sobre a mortalidade e a autonomía persoal a que marcou a entrevista.

A actriz transmitiu unha mensaxe clara: rexeita que o seu final sexa obxecto de espectáculo ou de decisións médicas que vaian en contra da súa vontade.

A súa postura plantea, en voz alta, preguntas sobre o respecto aos desexos persoais no final da vida e sobre como a sociedade acompaña ás figuras públicas cando envellecen.

A charla emitida o 9 de marzo de 2026 permitiu ver a unha artista que combina lucidez, honestidade e determinación para decidir como quere marchar. O seu testemuño suma unha voz veterana ao debate público sobre dignidade, autonomía e memoria.