Tiña en mente escribir un libro de autoaxuda, pero ofrecéronlle a oportunidade de dar renda solta ao seu sentido do humor nunha novela que, sen ser exactamente autobiográfica, podería ilustrar coa súa foto. Se o amor non doe, isto que carallo é? é o primeiro libro de María Gómez de Castro, pero posiblemente non será o último.
Leva moito tempo contando historias nas redes para os seus 200.000 seguidores e agora decide escribir unha novela. Por se queda alguén que non teña internet?
Eu tiña pensado escribir un libro de autoaxuda, pero a editorial Harper Collins contactou comigo e propúxome escribir unha historia romántica. Ao principio, pensei moito. Dubidei de se sería capaz, pero cando me puxen a escribir decateime de que o tiña todo na cabeza e saíu só. Cando me contan unha historia, se coñezo a alguén a quen lle pasa algo ou cando me pasa a min, rexistro eses momentos na miña cabeza coma se fosen contos. Cando me poño a escribir, as ideas saen nese formato. A novela é unha mestura de imaxinación e realidade, pero as historias máis absurdas son reais.
Que che digan as verdades con humor doe menos.
Son moi irónica, aprendín a ver a vida dun xeito divertido. Iso axuda a nivel sentimental, ver con distancia as parvadas que cometemos.
Descubriu que é iso que tanto doe nunha relación?
Si, é a túa propia inseguridade, a falta de autoestima. Nunha parella pode haber un personaxe malo, pero a outra parte tamén é responsable de non facelo ben, de tragar co que faga falta con tal de conseguir a aprobación do outro.
Mentres busques aprobación fóra de ti mesma non atoparás nada bo.
Quen intenta encaixar non atopa o seu lugar.
En ningún sitio. Ese é o tema principal da novela. Ela busca a aprobación en todos os aspectos, a da súa familia, a dos seus amigos… pero mentres busques iso non atoparás nada bo. A aprobación téñala que dar ti mesma. O que intentas agochar para encaixar é o que te fai especial, particular. A miña rareza é o que me dá algo que contar.
Iso soa a empoderamento emocional, a preguntarse quen manda aquí.
É necesario valorarse, decatarse de que o que es é válido. Non precisas construírte doutro xeito para seres interesante.
Pero pasamos a vida intentando adaptarnos a ela.
Na nenez, porque quero ter amigos, na adolescencia, por medo ao desamor imos dunha trapallada a outra… pero é algo que ten que pasar ata decatarnos de que o que paga a pena somos nós.
Fálame de Marina, a protagonista. Pérdese ou atópase?
Marina pasa o día perdida, crendo que atopa solucións, cousas interesantes… pero en realidade está desubicada. Non é raro, pero hai salvación.
Todo é verosímil, pero, que hai de certo?
Uso moito da miña vida. A historia principal é real. Hai detalles esaxerados, a narración non se corresponde cronoloxicamente, pero case todos os personaxes están baseados en persoas que coñecín.
É vostede Marina?
Si, o personaxe está inspirado na miña adolescencia. Para algo me tiñan que servir esas aventuras. Cando tiña 15 anos coñecín unha roqueira de 50, unha artista esquizofrénica que me chamaba moito a atención. Ía á súa casa escoitala, ela divagaba e eu apuntábao todo. Son historias que cando as vivía pensaba: a quen lle conte isto… ou calquera que me vexa… pero agora servíronme.
A protagonista está inspirada na miña adolescencia. Pasa o día perdida.
No libro hai relacións tóxicas.
É o tema clave. Con familia, con amigos, coa parella…
Tamén cidades que asfixian.
Si. A min Madrid fascinábame, pero ao chegar é cruel. Vineime cunha man diante e outra detrás. Ao principio recibes golpes, pérdeste, non coñeces a ninguén, aceptas traballos mal pagados por necesidade…
E a sociedade presiona.
Si, porque sempre te sentes presionada. No meu caso, sentinme xulgada por vir dun mundo diferente. Miña nai tiña un centro de terapias e eu relacionábame con budistas, chamanes, para min era normal, pero antes era complicado falar diso.
Agora ri ao contalo.
O humor conecta coa xente.
Chámanme señora desde hai tempo e case lévoo ben, cada vez mellor. Hai que asumilo.
Segue co seu espectáculo Señora ¿eu? Non é por ofender, pero ¿xa lle chaman señora pola rúa?
E tanto! Desde hai tempo. Case lévoo ben, cada vez mellor. Hai que asumilo.
Comentaba que tiña en mente un libro de autoaxuda. Será o seguinte?
Seguro que acaba saíndo, pero divertinme con este e, ao cabo, axudas igual.
María Gómez de Castro naceu en Sevilla e é actriz, guionista e dramaturga. Leva máis de 15 anos traballando en espectáculos cómicos. Na actualidade está de xira por España coa comedia Señora ¿eu? Codirixe xunto ao seu marido, o tamén actor Riccardo Rigamonti, a compañía Nada De Lirios.
Se o amor non doe, ¿isto que demo é? é a súa primeira novela, un novo altofalante para as súas reflexións sobre as relacións sentimentais, de amor e de desamor.
María Gómez de Castro gañouse o favor de 200.000 seguidores nas redes sociais, onde dá vida a Mery Sen Máis, un personaxe que con humor e sinceridade conta historias dentro do amplo abano das relacións sentimentais.
