María Gómez de Castro: O que agochas fáiche especial

Tradución ao galego mantendo o HTML:

Tiña na mente escribir un libro de autoaxuda, pero ofrecéronlle a oportunidade de dar renda solta ao seu sentido do humor nunha novela que, sen ser exactamente autobiográfica, podería ilustrar coa súa foto. Se o amor non doe, ¿isto que carallo é? é o primeiro libro de María Gómez de Castro, pero posiblemente non será o último.

Leva moito tempo contando historias nas redes para os seus 200.000 seguidores e agora decide escribir unha novela. ¿Por se queda alguén que non teña internet?
Eu plantexara escribir un libro de autoaxuda, pero a editorial Harper Collins contactou comigo e propúxome escribir unha historia romántica. Ao principio, pensei moito. Dubidei de se sería capaz, pero cando me puxen a escribir decateime de que tiña todo na cabeza e saíu só. Cando me contan unha historia, se coñezo a alguén a quen lle pasa algo ou cando me ocorre a min, rexistro eses momentos na miña cabeza como se fosen contos. Cando me poño a escribir, as ideas saen nese formato. A novela é unha mestura de imaxinación e realidade, pero as historias máis absurdas son reais.

Que che digan as verdades con humor doe menos.
Son moi irónica, aprendín a ver a vida dun xeito divertido. Iso axuda a nivel sentimental, ver con distancia as parvadas que cometemos.

¿Descubriu que é iso que tanto doe nunha relación?
Si, é a túa propia inseguridade, a falta de autoestima. Nunha parella pode haber un personaxe malo, pero a outra parte tamén é responsable de non facelo ben, de pasar o que faga falta con tal de conseguir a aprobación do outro.

Mentres busques aprobación fóra de ti mesma non atoparás nada bo

Quen intenta encaixar non atopa o seu lugar.
En ningún sitio. Ese é o tema principal da novela. Ela busca a aprobación en todos os aspectos, a da súa familia, a dos seus amigos… pero mentres busques iso non atoparás nada bo. A aprobación téla que dar ti mesma. O que intentas agochar para encaixar é o que te fai especial, particular. A miña rareza é o que me dá algo que contar.

Iso soa a empoderamento emocional, a preguntarse quen manda aquí.
É necesario valorarse, decatarse de que o que es é válido. Non necesitas construírte doutro xeito para ser interesante.

Pero pasamos a vida intentando adaptarnos a ela.
Na infancia, porque quero ter amigos, na adolescencia, por medo ao desamor vamos dunha metedura de pata a outra… pero é algo que ten que pasar ata decatarnos de que o que paga a pena somos nós.

Falame de Marina, a protagonista. ¿Perdese ou atópase?
Marina pasa o día perdida, crendo que atopa solucións, cousas interesantes… pero en realidade está desubicada. Non é raro, pero hai salvación.

Todo é verosímil, pero, ¿que hai de certo?
Uso moito da miña vida. A historia principal é real. Hai detalles esaxerados, a narración non se corresponde cronoloxicamente, pero case todos os personaxes están baseados en persoas que coñecín.

¿É vostede Marina?
Si, o personaxe está inspirado na miña adolescencia. Para algo me tiñan que servir esas aventuras. Cando tiña 15 anos coñecín a unha roqueira de 50, unha artista esquizofrénica que me chamaba moito a atención. Ía á súa casa escoitala, ela divagaba e eu apuntaba todo. Son historias que cando as vivía pensaba: a quen lle conte isto… ou calquera que me vexa… pero agora servíronme.

A protagonista está inspirada na miña adolescencia. Pasa o día perdida

No libro hai relacións tóxicas.
É o tema clave. Con familia, con amigos, coa parella…

Tamén cidades que asfixian.
Si. A min Madrid fascinábame, pero ao chegar é cruel. Viñen cunha man diante e outra detrás. Ao principio recibes golpes, pérdeste, non coñeces a ninguén, aceptas traballos mal pagados por necesidade…