Cristóbal Montoro presentou un recurso ante a Audiencia Provincial de Tarragona contra a decisión do Xulgado de prorrogar ata o 26 de xullo a instrución aberta por presunto tráfico de influencias, despois de que a Fiscalía Anticorrupción solicitase ampliar a instrución. O exministro alega que non existen indicios racionais que xustifiquen prolongar as dilixencias e reprocha á Fiscalía basearse en conxecturas desprovistas de fundamento probatorio. O escrito, datado o 4 de febreiro e ao que tivo acceso a defensa, urxe á Sala a revisar esa resolución e a poñer fin ao que considera unha instrución prospectiva. A prórroga inclúe a pesquisa sobre os bens do antigo titular de Facenda e da súa esposa.
Segundo o recurso, a decisión do xuíz foi adoptada a partir da petición do Ministerio Fiscal, que considera plausible que Montoro puidese ter recibido comisións por facilitar a aprobación de normativas que favorecesen a empresas do sector gasista. A defensa nega rotundamente esas insinuacións e subliña a ausencia de probas materiais que conecten ao exministro con pagamentos ou beneficios ilícitos. A ampliación temporal da causa implica, na práctica, novas dilixencias encargadas pola Fiscalía e autorizadas polo instructor, o que motivou a reacción inmediata do letrado.
No seu escrito a representación xurídica sostén que, ante a falta de «elementos delictivos e indicios racionais de criminalidade», continuar a instrución só pode entenderse como unha actuación de carácter prospectivo, incompatible coas garantías procesuais. O recurso enumera a insuficiencia de probas ata a data e reclama que non se permita que se perpetúe unha indagación baseada en sospeitas vagas ou en inferencias sen base. Ao xuízo da defensa, a prórroga serve máis para manter aberta unha sombra de sospeita que para perseguir feitos concretos.
O auto impugnado foi ditado polo titular do Xulgado número 1 de Tarragona, quen aceptou a petición fiscal de investigar non só a Montoro senón tamén a outros ex cargos públicos e aos responsábeis do despacho Equipo Económico, fundado polo propio exministro en 2006. Ademais da posible comisión por supostas xestións, a instrución contempla rastrexar movementos patrimoniais e bens vinculados a Montoro e ao seu cónxuxe. A Fiscalía sostén que hai indicios suficientes para profundar nesas liñas de investigación e pide prácticas de comprobación que, segundo o xuíz, requiren máis tempo.
O recurso critica tamén a concreción das dilixencias solicitadas polo Ministerio Fiscal e as cualifica de xenéricas, polo que solicita a revogación da prórroga. No seu escrito, o avogado Javier Gómez-Ferrer argumenta que as últimas dilixencias solicitadas representan o mellor expoñente do carácter prospectivo que pretende evitar o ordenamento xurídico. A defensa advirte dos efectos reputacionais que prolongar a causa sen novos indicios pode acarrear para Montoro, cuxa actividade pública e privada queda, ao seu xuízo, sen xustificación sometida a escrutinio.
Fontes xudiciais lembran que o procedemento remóntase á investigación por presuntas influencias vinculadas á aprobación de normativa enerxética que podería ter beneficiado a compañías do sector gasista. A Fiscalía veu cruzando documentación e propoñendo actuacións para determinar se existiron favores a cambio de contraprestacións, e a decisión do xuíz de autorizar a ampliación respondeu en principio a esa petición. O recurso presentado agora busca que a Audiencia avalíe se o xuíz contou con elementos suficientes ao conceder máis tempo e facultades á instrución.
O despacho que Montoro creou e outros implicados xa amosaron o seu malestar pola inclusión de certas dilixencias, chegando a pedir que non se investiguen contas concretas do exministro, segundo consta en escritos previos ao xulgado. O conflito plantea agora un choque entre a necesidade da Fiscalía de esgotar as liñas de investigación e a esixencia da defensa de que se respecten os límites da presunción de inocencia. A Sala da Audiencia terá que decidir nas próximas semanas se confirma ou revoga a prórroga solicitada polo Ministerio Público.
Analistas legais consultados sinalan que os recursos contra prórrogas de instrución non son inusuais e que a Sala valora tanto a intensidade probatoria existente como o interese público da investigación. De prosperar o recurso, as dilixencias deberán limitarse ou mesmo pecharse; se se mantén a prórroga, a investigación seguirá coa práctica de novas actuacións destinadas a concretar ou descartar responsabilidades. Por agora, o asunto permanece en mans da Audiencia Provincial, que deberá pronunciarse sobre o equilibrio entre investigación e garantías procesuais.
