Cristina Correa, alcaldesa de Oia, convocou con carácter urxente ao seu equipo xurídico este luns para estudar o recurso de reposición que podería impugnar a diligencia que obriga a ordenar a demolición do Talaso Atlántico. O prazo é curto: o Xulgado do Contencioso-Administrativo número 3 de Pontevedra deu dez días ao Concello para actuar tras requirir que se inste á empresa propietaria a executar o derrubo de forma inmediata.

Prazo, vías legais e a decisión municipal

A alcaldesa chegou á reunión sen desvelar aínda os argumentos concretos do recurso, aínda que deixou clara a prioridade municipal: evitar que o Concello quede exposto a unha reclamación patrimonial que, segundo ela, non podería asumir se o derrubo chegase a executarse. Entre as alternativas sobre a mesa figura a presentación dun recurso de reposición contra a diligencia xudicial e, ao mesmo tempo, a procura de fórmulas administrativas para ampliar os prazos de tramitación do PEID —Plan Especial de Infraestruturas e Dotacións—, o último instrumento que podía dar encaixe legal ao complexo.

Segundo fontes municipais, a aprobación do PEID quedou condicionada á recepción de varios informes sectoriais e a unha avaliación ambiental favorable, ademais dos ditames de compatibilidade coa normativa de Costas. A alcaldesa aludiu a atrasos neses informes: «a maquinaria administrativa é lenta e houbo atrasos en informes sectoriais que impediron a conclusión do PEID», sinalou, e engadiu que «estabamos tramitando un plan especial para buscar o encaixe legal do complexo e agora, antes de que se complete, cheganos esta resolución».

A orde do xulgado obriga o Concello a requirir á sociedade propietaria —identificada na resolución como Balneario del Atlántico— para que proceda ao derrubo. Se a empresa non o acomete, a execución subsidiaria correspondería en última instancia á administración. Ese escenario é o que a alcaldesa busca evitar polo risco económico para as arcas municipais.

Unha longa historia xudicial e un espazo protexido no litoral

Cabe lembrar que o hotel foi autorizado a principios dos anos 2000 polo propio Concello de Oia. Non obstante, o conflito xudicial non é novo: a primeira sentenza que declarou a ilegalidade das licenzas data de 2009, cando o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia anulou as autorizacións de construción e actividade. Aínda que a orde de derrubo se fixo firme en 2013, a execución foi un proceso errático que agora revive coa recente diligencia.

Os fallos reiteriaron a incompatibilidade do edificio coa normativa que protexe o litoral e subliñaron o notable impacto paisaxístico da edificación. O enclave, situado a medio camiño entre Baiona e A Guarda, integra ademais múltiples sensibilidades administrativas: a planificación urbanística municipal, a protección ambiental autonómica e as competencias de Costas a nivel estatal. Para que un PEID prospere necesita cadrar esas pezas, algo que no pasado non se logrou no tempo esixido pola vía xudicial.

Emprego, turismo e as contas municipais en xogo

Fóra dos tecnicismos legais, o Talaso é un motor económico local. No establecemento traballan arredor de 70 persoas; a súa oferta de talasoterapia e a piscina dinámica de auga de mar climatizada son señas de identidade que atraen turismo termal e congresual. Ademais, o restaurante e as setenta habitacións con vistas ao océano contribúen á economía dun municipio rural cuxa demografía e actividade dependen en boa medida do turismo estacional.

O silencio da propiedade ante as últimas decisións xudiciais prolongouse onte, mentres o funcionamento do hotel continuou con normalidade. Non é a primeira vez que o compl