Escoito a túa voz

Balaídos, durante a actuación de SondeSeu. | PABLO HERNÁNDEZ GAMARRA

«A vida é un misterio. Todo o mundo debe afrontala en soidade», canta en Balaídos coma se se rezase. Madonna Louise Ciccone xa cumpriu 67 anos. Madonna nunca envellecerá. Observa aos afeccionados desde unha lona no centro do campo, retratada naquel intre do 29 de xullo de 1990 en que se anudou a camiseta celeste sobre o ventre. Un cordón umbilical que os uniu para sempre, aínda que ela non o recorde ou lle resulte indiferente. O Celta cumpriu 102 anos. Pouco se parece ao que se fundou e nin sequera ao que era hai tres anos. En nada cambiou. «Escoito que dis o meu nome e parece que estou en casa».

SondeSeu, durante a interpretación de Like a Prayer. | MARTA G. BREA

Madonna mantívose intacta porque se transformou mil veces. Houbo unha Madonna de pelo curto e outra de melena. Rubia oxixenada e morena coma ala de corvo. Virxinal e dominatrix. Pop e tecno. Católica e da cábala. O Celta resistiu ao tormento das épocas e aos seus propios demónios. Tivo un presidente contrabandista e outro da Garda Civil. Competiu cos grandes e descendeu aos infernos. Esgotou os seus caudais e abismouse na desaparición. Foi clube e SAD, do pobo e dun propietario. Sempre houbo, mesmo na noite máis escura, quen protexese a chama que se acendera aquel 23 de agosto de 1923. «Entendemos mellor o que defendías entón: cuestionar o establecido e facer fronte a quen pretende dicirche o que podes ou non podes facer», escribiulle Marián Mouriño a Madonna, de diva a diva. «No club que presido recoñecémonos nesa maneira de estar no mundo».

A afección amosouse entregada desde o inicio. | MARTA G. BREA

Aquela ubicación no mundo será precisamente o gran legado que as xeracións vindeiras atesourarán. Unha conexión coa afección que xa transcende a recuperación do que se perdera e transita territorios inexplorados. Balaídos muda o cemento e conserva a alma ao tempo que evoluciona. E así, sobre o céspede, SondeSeu fusiona o seu folk co pop rock de Like a Prayer, que xa Madonna aderezara con góspel. Todo o planeta, todas as razas, caben nese canto de fe e paixón. E así tamén, durante o descanso, aínda que a través de megafonía, Siniestro Total volve exercer de teloneiro como nunha noite de hai 36 anos.

Unha petición de camiseta a Borja Iglesias. | FDV

Toda a galaxia conténse en Balaídos. Nas bancadas, durante a interpretación ás escuras, acendéronse bengalas, estrelas que os neóns lle roubaran ao ceo. Proliferan as estreleiras no Marcador, que non cala nin un momento, cos seus recados a Vinicius e os seus reproches ao árbitro. Tampouco, pese á puñalada que tería conxelado corazóns menos ardentes. Reclaman ao equipo que se achegue para proclamarlle o seu orgullo. «Escoito a túa voz, é coma un anxo suspirando. Non teño elección, escoito a túa voz, síntome como se voase».