Óliver Laxe acudiu a noite do 15 de marzo de 2026 á ceremonia dos Oscar no Dolby Theatre de Los Ángeles cun pequeno pin da bandeira de Palestina na solapa. O director galego, cuxa película Sirat aspira a obter premios nesta edición, chegou sorrindo e visiblemente emocionado pola expectación arredor da súa cinta. O seu xesto simbólico e a súa presenza na alfombra vermella despertaron interese mediático tanto polas candidaturas da película como pola declaración pública de solidariedade. A velada, parte da 98ª edición dos premios da Academia, reuniu figuras internacionais do cinema e parte do equipo que acompaña á película.

A elección de Laxe de levar o pin prodúcese nun contexto marcado pola atención internacional sobre o conflito en Oriente Medio e pola onda de reaccións públicas no mundo cultural. O xesto foi captado polas cámaras ao camiñar pola alfombra vermella e interpretouse como unha mostra de apoio ás vítimas e da necesidade de facer visible o sufrimento civil. Fontes do equipo da película sinalaron que a intención era «facer presente» ese dor sen converter a gala nun emplazamento político agresivo.

Tras a súa chegada, Laxe atendeu brevemente aos medios e recoñeceu a improbabilidade dun triunfo masivo, ao tempo que defendeu a honestidade da súa obra e a súa condición non académica. A súa honestidade ante a prensa e o público destacou tanto como as posibilidades de Sirat na carreira polas estatuíñas. A película compite en varias categorías e, segundo as expectativas iniciais, podería acadar ata dous premios, aínda que a competencia é moi reñida.

Na alfombra vermella

A presenza de Laxe na alfombra vermella foi acompañada por outras figuras destacadas da noite, desde presentadores ata actores e cineastas internacionais. Conan O’Brien volveu exercer como mestre de cerimonias, nunha edición na que a industria procurou recuperar o esplendor e ao mesmo tempo manter espazo para discursos e xestos de contido social. Entre os asistentes atopábanse celebridades como Demi Moore e outras estrelas que dominaron os focos durante a xornada.

Representantes do equipo de Sirat, así como autoridades culturais, desprazáronse a Los Ángeles para acompañar o director e o elenco. Entre eles figuraban responsables políticos e colaboradores que apoiaron a proxección internacional do filme. A delegación galega e española aproveitou a plataforma para dar visibilidade á produción, ao seu equipo e á singularidade da proposta cinematográfica.

Contexto, reaccións e significado

O xesto de Laxe provocou reaccións diversas nas redes e no ámbito cultural. Para algúns, o pin representa unha mostra lexítima de empatía cara á poboación civil e un recordatorio de que as galas internacionais son tamén foros onde se poden expresar mensaxes de solidariedade. Outros plantexaron debate sobre a conveniencia de mesturar activismo e o carácter momentaneamente festivo dunha ceremonia de premios, algo que volve evidenciar a tensión entre cultura e política pública en eventos de altísima visibilidade.

«Hai que soster a dor de todo o mundo»

O director complementou a súa postura cunha reflexión sobre a súa maneira de entender o cinema e as expectativas ante a noite de premios.

«O meu cinema non é académico, non imos gañar»

As declaracións, recollidas por varios medios, subliñan a combinación de modestia e convicción coa que Laxe afrontou a nominación. O seu discurso remite a unha práctica cinematográfica que busca a proximidade e a responsabilidade social máis que a espectacularidade escolarizada.

En termos cinematográficos, Sirat foi valorada pola súa aposta estética e por unha linguaxe que conecta con audiencias internacionais, o que explica a súa presenza entre as candidatas. A noite continuou coa entrega de premios técnicos e artísticos nunha gala longa e chea de momentos emotivos, mentres a atención seguía posta nas principais categorías.

Ao peche da ceremonia, o balance sobre a actuación de Laxe e o alcance da súa mensaxe aínda quedaba por avaliar: máis alá de posibles estatuíñas, a imaxe do director co pin quedou como un dos signos desta edición. En Galicia, a candidatura de Sirat e a visibilidade do seu autor reavivaron o interese polo cine rexional en circuitos internacionais.