Paco Rivas, filólogo e profesor nado en Cervo en 1955, acaba de publicar Bóreas, a súa primeira novela, na que regresa á infancia como eixe temático e de memoria. O autor presentou a obra na comarca de A Mariña e defende que o libro nace da necesidade de recuperar a imaxinación e os soños que, segundo el, a educación e a sociedade intentaron domesticar. A novela utiliza a metáfora do vento do norte, Bóreas da mitoloxía grega, para trazar ese regreso íntimo e converter a paisaxe costeira en escenario dunha procura persoal. Na súa proposta, a mirada sobre o pasado serve para comprender e disputar o presente.
Rivas describe Bóreas como unha obra intimista e metafórica que remite a Ítaca, un lugar de chegada que en realidade é unha volta á infancia. O mar de A Mariña, as ribeiras e os nomes cambiados configuran un entorno familiar onde o narrador reconstrúe episodios que forman a identidade. O autor admite que hai elementos autobiográficos, aínda que advirte que a novela xoga con dobres sentidos e transformacións: non todo o que aparece é exactamente o que foi, e o lector atopará ecos da realidade baixo máscaras literarias.
Para o escritor, a decisión de mirar atrás non é un exercicio nostálxico gratuíto senón unha resposta ás inquedanzas do presente. «Non se pode entender o agora sen pasar por como te formaches ou deformaches», sostén, en alusión ás presións familiares e escolares que modelan comportamentos. Rivas insiste en que moitas das regras coas que crecimos —órdenes, castigos ou bromas alleas que nos avergoñaban— seguen proxectando o seu efecto na vida adulta, e por iso rescatar a infancia ten tamén un propósito crítico.
A novela, segundo o autor, reivindica o valor dos soños e a imaxinación fronte a un sistema que tende a homoxeneizar. Rivas sinala que a infancia non foi necesariamente a «mellor etapa», pero si o tempo no que se forxaban as fantasías que logo intentaron suprimir. Esa pulsión por recuperar a capacidade de soñar impulsa a súa escritura: escribir é, na súa opinión, unha forma de manter vivo o neno interior e de opoñerse ás imposicións que anulan a orixinalidade.
En varios pasaxes da conversa, Rivas plantea propostas sorprendentes sobre a educación: defende que os nenos deberían xogar, explorar e permanecer máis tempo nesa liberdade creativa antes de se someter á estrutura escolar ríxida. Non é unha teoría académica ao uso, senón unha reflexión nacida da experiencia e da observación, que atraviesa o conxunto da novela e que pretende abrir debate sobre como se forman as novas xeracións no ámbito rural e urbano.
Quen se achegue a Bóreas atopará, ademais de recordos e reflexións, unha invitación a «soñar espertos»: a novela propón que a verdadeira tarefa é intentar cumprir eses soños e recoñecerse fronte a un mesmo. Rivas plantea que a madurez non pasa por renunciar á imaxinación senón por mantela activa, asumida como unha responsabilidade persoal e colectiva. Ese ton confesional, salpicado de imaxes mariñas e voces de infancia, marca o ritmo narrativo do libro.
O autor, coñecido nos circuítos literarios galegos e profesor de filoloxía, presentou a obra na recente feira do libro de Foz, onde compartiu mesa con outros escritores e asinou exemplares fronte a lectores locais. A aparición de Bóreas suma unha nova voz á literatura vinculada á comarca e reforza a tradición de recuperacións memorísticas que conflúen na literatura galega escrita en castelán. Rivas compón con esta novela un retrato íntimo que dialoga con preocupacións colectivas e coa xeografía afectiva da súa terra.
Cunha linguaxe que mestura a precisión filolóxica e a ternura narrativa, Paco Rivas entrega en Bóreas unha obra que aspira a conmover e a provocar preguntas sobre a educación, a memoria e a imaxinación. A novela preséntase como un mapa de retornos e como unha chamada a preservar a capacidade de asombro en tempos de urxencia. Os exemplares xa están dispoñibles nas librarías locais e a obra promete xerar conversa entre quen buscan na literatura unha forma de entender mellor a súa propia historia.
