Unha nova obrigación administrativa acendeu o malestar entre os afeccionados á pesca recreativa da Costa da Morte e doutros puntos da cornixa atlántica galega: rexistrar as capturas a través da aplicación móbil PescaREC. Para moitos pescadores, especialmente os de maior idade, o trámite non só resulta engorroso senón que roza o irracional cando se lles esixe apuntar mesmo as xornadas nas que non pescaron nada.
A protesta nos peiraos: entre a costumbre e a tecnoloxía
No peirao de Laxe, onde a afección polo lance e a pesca con caña segue a ser unha tradición transmitida de pais a fillos, os comentarios de amargura non se fixeron esperar. «O que si é unha aberración é ter que declarar o que non pescaches», repiten varios afeccionados cando lles piden que expliquen por que non cumpren a nova obriga. O caso de José Ferreiro, pescador de 73 anos e natural de Carballo, representa a unha ampla parte do colectivo: coñece cada pedra do litoral, pero admite non dominar o uso do teléfono para xestións burocráticas.
Os problemas técnicos que relatos estes pescadores son variados: a cobertura móbil en zonas de cantís é irregular, as baterías esgotanse en xornadas longas e a propia interface da aplicación non parece pensada para usuarios menos afeitos a dispositivos. A isto súmase a sensación de que a medida non se explicou con suficiente claridade: moitos non entenden o obxectivo de ter que anotar diariamente, ou mesmo marcar a ausencia de captura, cando a súa única intención é gozar da afección sen ánimo comercial.
Nos peiraos tamén se discute o alcance da norma. Algúns temen que a obriga sirva para perseguir a quen venda ocasionalmente peixe de forma irregular, mentres outros sospeitan que a recollida de datos persoais e de localización irá máis alá do estritamente necesario. A mestura de recelo e descoñecemento alimenta, por tanto, a protesta en pequenas conversas que se repiten ao longo da ría, desde Malpica ata Arousa.
Por que a Administración impulsa a medida e por que xera rexeitamento
A Administración, representada pola Xunta e polos seus departamentos de pesca, defende a implantación de mecanismos que permitan mellorar o coñecemento sobre as capturas da pesca recreativa. As autoridades argúen que dispoñer de rexistros fiables axuda a deseñar medidas de xestión sostible, a identificar especies sobreexplotadas e a cuantificar a presión exercida pola afección fronte á pesca profesional. En teoría, datos desagregados por zonas, artes e épocas facilitan políticas máis finas e adaptadas á realidade galega.
Porén, os pescadores replican con motivos tanxibles: a obriga práctica de informar cando non se pesca engade unha carga administrativa que penaliza a honestidade. «Se ao final tes que indicar ‘0’ por sistema, que sentido ten? —di un veterano afeccionado—; penalízase máis ao cumpridor que ao que opta por ignorar a app». Este argumento, repetido en varios peiraos, evidencia un problema clásico: as políticas de control poden erosionar a confianza se non van acompañadas de formación, alternativas e sentido común.
Cabe lembrar que Galicia conta cunha poboación envellecida en moitas zonas costeiras e rurais, un fato que complica a implantación de solucións exclusivamente dixitais. As federacións provinciais e os clubes de pesca levan semanas solicitando alternativas: formularios en papel, atención presencial en oficinas locais ou campañas de alfabetización dixital nos concellos. Sen estas medidas, a mecanización dos controis corre o risco de excluir a parte do colectivo.
Repercusións prácticas e próximos pasos posibles
O choque entre a Administración e os afici
