Raúl del Pozo, columnista e cronista da política española, faleceu o 10 de marzo de 2026, segundo o obituario publicado en Faro de Vigo. Figura destacada da crónica do poder durante décadas, a súa morte deixa baleira unha maneira de entender o xornalismo político: directo, conversador e cun linguaxe persoal que buscaba máis que a noticia. Non se difundiron por agora detalles sobre a causa do falecemento. A súa desaparición préséntase como a dun referente que influenciou xeracións de xornalistas e lectores interesados no latexo da vida pública.

Del Pozo formouse na chamada escola de Pueblo, baixo a dirección de Emilio Romero, onde aprendeu a combinar oficio e risco na crónica diaria. Aquela etapa alimentou a súa habilidade para narrar a política con recursos propios do reportaxe e da crónica: oído para as confidencias, ollo para o xesto e un pulso narrativo que non renunciaba á ironía nin á ironía socarrona. O seu paso por ese xornal foi decisivo para construír unha voz persoal que despois se convertería nun selo recoñecido en columnas e tertulias. O aprendizaxe na intemperie marcou a súa maneira de entender a profesión como aproximación directa ao poder e aos seus vericuetos.

Como corresponsal viviu en escenarios tan dispares e convulsos como Beirut e Berlín, experiencias que temperaron a súa mirada fronte á violencia e á Historia. Eses anos no estranxeiro reforzaron a súa convicción de que o reporter, antes de opinar, debeu ver o mundo de cerca. As crónicas desde capitais en conflito achegáronlle o bagaxe para mesturar anécdota e contexto en pezas que buscaban explicar por que acontecen as cousas, non só contalas. Ese oficio forxado entre rúas e despachos alimentou a práctica xornalística que manteu durante toda a súa carreira.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Nos anos da Transición e da consolidación democrática manteu relacións complexas coa política. Colaborou na súa mocidade con publicacións vinculadas á esquerda e participou en espazos de debate que lle granxearon tanto simpatías como enemizades; nese percorrido axustou contas con figuras como Santiago Carrillo. Integrado en correntes críticas, non ocultou discrepancias e moveuse con liberdade entre distintos ambientes intelectuais e políticos. Esa independencia, á vez polémica e coherente, reforzou a súa reputación de xornalista atrevido e de carácter inquisitivo.

Na década dos oitenta formou parte do chamado “Sindicato del Crimen”, un colectivo de xornalistas crítico co Goberno de Felipe González que procuraba, con dureza, sinalar excesos e responsabilidades. Aquela etapa consolidou a súa imaxe de columnista que non temía a controversia e que practicaba un xornalismo de confrontación cando a circunstancia o esixía. Desa época saíu a convicción que máis tarde repetiría: o mellor xornalismo nace do contacto coa realidade, de coñecer de primeira man o que se conta. A súa escrita defendía a mestura de información, intuición e un estilo que non borraba a personalidade do autor.

As súas columnas, a miúdo lidas como apuntamentos de pasillo do poder da M-30, foron durante anos parada obrigada para quen quería entender o clima político de Madrid. Sabía traducir un xesto no Congreso ou unha conversa a media voz nunha barra nunha peza que deixaba ver máis do que dicía. Insistía en que o xornalismo debía atopar “a música das palabras”, unha imaxe que repetía como lema profesional e que definía a súa maneira de narrar: ritmo, tonada e sorpresa. Ese selo convérteo nunha referencia para dirixentes, colegas e lectores interesados no detrás das escenas da política.

Como tertuliano transitou cafés e casinos: a Plaza de Castilla, o Casino de Torrelodones e o Café Gijón foron escenarios habituais das súas conversacións, aínda que deixou de acudir ao Gijón a finais dos anos noventa. Ao seu carón estivo durante máis de medio século a súa muller, a italiana Natalia, compañeira discreta e presenza constante na súa vida persoal e pública. Neses territorios mesturábanse a literatura, o xogo e a memoria, ingredientes que alimentaron a súa produción escrita e a súa lenda entre compañeiros de oficio. A vida en torno a esas mesas axudou a forxar unha figura de xornalista tertuliano e reporteiro de rúa á vez.

A súa morte abre un capítulo sobre o lugar da crónica política nun xornalismo cada vez máis fragmentado e dixitalizado. Voces de colegas e lectores subliñarán nas próximas horas a perda dun narrador que dominou o equilibrio entre a noticia e a fábula política, entre a confidencia e a observación distante. O obituario publicado por Luis Sánchez-Merlo en Faro de Vigo é a primeira sinal na prensa desta ausencia, pero a súa influencia seguirá presente en columnas e aulas onde se ensina a mirar a política con curiosidade e rigor. Galicia, como o resto de España, perde un cronista que soubo converter a crónica do poder nun xénero próximo e combativo.