Raúl del Pozo, columnista e cronista da política española, faleceu o 10 de marzo de 2026, segundo o obituario publicado en Faro de Vigo. Figura destacada da crónica do poder durante décadas, a súa morte deixa baleira unha maneira de entender o xornalismo político: directo, conversador e cunha linguaxe persoal que perseguía máis ca a noticia. Non se difundiron por agora detalles sobre a causa do falecemento. A súa desaparición preséntase como a dun referente que influíu en xeracións de xornalistas e lectores interesados no pulso da vida pública.
Del Pozo formouse na chamada escola de Pueblo, baixo a dirección de Emilio Romero, onde aprendeu a combinar oficio e risco na crónica diaria. Aquela etapa alimentou a súa habilidade para narrar a política con recursos propios do reportaxe e da crónica: oído para as confidencias, ollo para o xesto e un pulso narrativo que non renunciaba á ironía nin á ironía socarrona. O seu paso por ese xornal foi decisivo para construír unha voz persoal que despois se convertería nun selo recoñecido en columnas e tertulias. O aprendizaxe á intemperie marcou a súa forma de entender a profesión como aproximación directa ao poder e aos seus vericuetos.
Como correspondente viviu en escenarios tan dispares e convulsos como Beirut e Berlín, experiencias que templaron a súa mirada fronte á violencia e á Historia. Eses anos no estranxeiro reforzaron a súa convicción de que o reporteiro, antes de opinar, debeu ver o mundo de cerca. As crónicas desde capitais en conflito déronlle o bagaxe para mesturar anécdota e contexto en pezas que buscaban explicar por que ocorren as cousas, non só contalas. Ese oficio forxado entre rúas e despachos alimentou a práctica xornalística que mantivo durante toda a súa carreira.
Nos anos da Transición e da consolidación democrática mantivo relacións complexas coa política. Colaborou na súa mocidade con publicacións vinculadas á esquerda e participou en espazos de debate que lle granxearon tanto simpatías como enemizades; nese percorrido axustou contas con figuras como Santiago Carrillo. Integrado en correntes críticas, non ocultou discrepancias e moveuse con liberdade entre distintos ambientes intelectuais e políticos. Esa independencia, ao tempo polémica e coherente, reforzou a súa reputación de xornalista audaz e de carácter inquisitivo.
Na década dos oitenta formou parte do chamado “Sindicato do Crime”, un colectivo de xornalistas crítico co Goberno de Felipe González que buscaba, con dureza, sinalar excesos e responsabilidades. Aquela etapa consolidou a súa imaxe de columnista que non temía a controversia e que practicaba un xornalismo de confrontación cando o esixía a circunstancia. Desa época saíu a convicción que máis tarde repetiría: o mellor xornalismo nace do contacto coa realidade, de coñecer de primeira man o que se conta. A súa escrita defendía a mestura de información, intuición e un estilo que non borraba a personalidade do autor.
As súas columnas, a miúdo lidas coma apuntamentos de corredor do poder da M-30, foron durante anos parada obrigada para quen quería entender o clima político de Madrid. Sabía traducir un xesto no Congreso ou unha conversación a media voz nunha barra nunha peza que deixaba ver máis do que dicía. Insistía en que o xornalismo debía atopar “a música das palabras”, unha imaxe que repetía como lema profesional e que definía a súa forma de narrar: ritmo, tonada e sorpresa. Ese selo convertíuno nunha referencia para dirixentes, colegas e lectores interesados no detrás das escenas da política.
Como tertuliano transitou cafés e casinos: a Praza de Castilla, o Casino de Torrelodones e o Café Gijón foron escenarios habituais das súas conversacións, aínda que deixou de acudir ao Gijón a finais dos anos noventa. Ao seu lado estivo durante máis de medio século a súa mu
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.